غزل شمارهٔ ۶۲۹۰

برداشت: من که به خاطر نوشیدن شراب از خود بی‌خود شده‌ام، چه فایده‌ای دارد که ساز برای من بزند؟ در این حال، صدای موسیقی به کجا می‌تواند به من برسد؟

برداشت: آن روز که راز عشق برای من فاش شد، در آسمان وجود نداشته‌ای، زیبایی و حقیقتی مانند فیروزه به نمایش درآمد.

برداشت: وقتی که شتر لیلی به بیابان رسید، هر خار که در راه بود، به طور جداگانه به من ناز می‌کند.

برداشت: در حالت بی‌خبری، ممکن است مصلحت‌هایی وجود داشته باشد که از آن‌ها بی‌خبرم. اما اگر بخواهم بروم، صدای دل به من خواهد رسید.

برداشت: یوسف آن شخصی نیست که به خاطر ارزش بالایش به فروش برسد و من هم فردی نیستم که عشق و محبت را دوباره به من هدیه کنند.

برداشت: پرچم برق از حضور من آسیب دیده است، کیست که امروز ادعای پرواز به من را داشته باشد؟

برداشت: این خیال چه عجیبی است که باده باعث تغییر رفتار کسی شود. این فرد که باید به من انصاف بدهد، دلش در میکده مشغول است.

برداشت: صید من هرچند ضعیف است، اما وقتی که با چنگال شاهباز مواجه می‌شود، به شدت ترسیده و غنچه می‌شود.

برداشت: عشق باعث می‌شود که من از ابراز احساساتم خجالت بکشم، وگرنه معشوق حق ندارد چنین با ناز و ادا با من رفتار کند.