غزل شمارهٔ ۶۲۸۴

برداشت: کاش کسی بود که می‌توانست درد دل بیچاره‌ام را درمان کند و از حال آشفته‌ام باخبر بود.

برداشت: هر کس که از تماشای زیبایی‌های دو جهان سیر نشده باشد، نشان می‌دهد که به نظر من توجه نکرده و از آن درس نگرفته است.

برداشت: چقدر از گریه‌ام سیراب شده، که حالا سنگ گهواره‌ام به شدت تحت تاثیر قرار گرفته است.

برداشت: نوشیدن شراب مانند آتش است و پروانه، که نماد عشق و شور و هیجان است، به آن وابسته است. بنابراین، از شما می‌خواهم که این راز و سخن را به مسکین میخواره من بنوشانید و پرده حیا را کنار بزنید.

برداشت: صائب از اهل وفا جدا شد و دنیای پیرامونش از نیکی خالی گشت، اما هنوز دوستش که به او ظلم کرده و به او بی‌وفایی کرده، سیر نشده است.