غزل شمارهٔ ۶۲۸۳

برداشت: چشم من مانند صدفی است که به راحتی باز نمی‌شود و از عمق دریا گوهری با ارزش را در خود دارد.

برداشت: من از دنیای کم‌ارزش و بی‌اهمیت بی‌نیازم و نیازی به گدایی از نادانان و بی‌خبران ندارم. نگاه من به سوی چیزهای ارزشمندتر است.

برداشت: دل من آزاد است و از وابستگی‌ها به شدت دور است، اما با این حال، خار درد و رنجی که ناشی از این وابستگی‌هاست، از دامن ذهن من کنده نمی‌شود و همچنان آزارم می‌دهد.

برداشت: برق چقدر می‌تواند به خرمن سوخته آسیب بزند؟ غم دنیا چه نقشی می‌تواند در دل من که پر از درد و غم است، داشته باشد؟

برداشت: نسبت من به غزالان زیبا و سبک‌پا نادرست است؛ زیرا هیچ چیزی نمی‌تواند به عمق احساسات و دلشکستگی من برسد.

برداشت: خبر خوش این است که در زمان مناسب، چشمان من مانند موری که بال می‌گشاید، از شوق تو به پرواز در می‌آید.

برداشت: به نسیمی، ورق‌های دل من به آرامی می‌ریزد؛ در حالی که به نخل‌هایی که در فصل خزان هستند، نگاه می‌کنم و در این لحظه تفکر می‌کنم.

برداشت: دل دلم را به خاطر حرف‌هایتان زجر ندهید و نامه‌ای که برایتان نوشته‌ام را باز نکنید.

برداشت: خواب عمیق من از آب باارزش‌تر شد، چون زنگ آیینه‌ای است که درون آن سبزه‌ای خوابیده.

برداشت: این شعر به زیبایی و جذابیت پیراهن یوسف اشاره دارد، که نمادی از زیبایی و کمال است. گویا در میان افرادی که صاحب نظر و دید باز هستند، جلوه این زیبایی بسیار برجسته و اثربخش است، در حالی که خود شخص با ظاهری محجوب و پوشیده حضور دارد. به نوعی، این بیت به تقابل زیبایی و خفا اشاره می‌کند.