غزل شمارهٔ ۶۲۸۲

برداشت: مدت زیادی است که به زیبایی و جذابیت موهای گره‌دار علاقه‌مندم و به خاطر این علاقه، خود را مانند یک دیوانه و گرفتار احساس می‌کنم.

برداشت: به هر تصویر کم‌مقدار سیاه نگاهی نمی‌کنم، زیرا من خود یک تصویرم که همچون آیینه است.

برداشت: پرنده‌ای که پر ندارد، چرا باید قفس را بشکند؟ در غیر این صورت، من از این دنیا و مشکلاتش بسیار ناخوشنودم.

برداشت: در آغوش هدفم با آرامش برخورد می‌کنم، که اگر من تیرم، در کمانخانه‌ی آسمان‌ها قرار دارم.

برداشت: چشم من مانند بادامی که به سنگ برخورد کرده، دیگر نمی‌تواند باز شود، چرا که از دیدن وضعیت‌های گوناگون جهان خسته و دلزده شده‌ام.

برداشت: درستگویی و صداقت من موجب موفقیتم است؛ همان‌طور که صبح با روشنی خود، جهان را روشن می‌کند، من نیز با صداقت خود بر همه‌چیز تاثیر می‌گذارم.

برداشت: هر چیزی که دور و برم باشد، برای من مثل بال و پر است و من از غفلت نمی‌ترسم، چون در حال تلاش برای اصلاح و بهبود وضعیت خود هستم.

برداشت: من با مردم دیوانه سر و کار دارم و قلبم همچنان مانند یک کودک است، حتی اگر پیر شده باشم.

برداشت: برای آزادی‌ام، شب‌هنگام به شدت ناله می‌کنم، چرا که به خاطر بی‌گناهی‌ام، در زنجیر گرفتار شده‌ام.

برداشت: هرچند من تلاش می‌کنم تا مشکلات و گره‌های زندگی را حل کنم، اما در نهایت قدرت تقدیر و سرنوشت بالاتر از من است و من در برابر آن ناتوان هستم.