غزل شمارهٔ ۶۲۸۱

برداشت: به دیگران بی‌اعتنا نباش و همیشه به حقیقت و خوبی‌ها روی کن. در یک سمت نایست و خودت را به آن سو متمایل نکن تا دچار انحراف و دوری از درستی نشوی.

برداشت: زمانی که طعمه را به مانند یک شیر در کف دست خود داری، با دقت و احتیاط رفتار کن و مانند سگی باشد که دائم در حال ناله است، از خدمات و سرویس‌دهی به هر جایی خودداری کن.

برداشت: اینجا به ما گفته می‌شود که باید از دل و دل‌مشغولی‌هایمان هر نوع تاثیری را که از دیگران می‌گیریم، پاک کنیم. مانند یک آیینه که تنها می‌تواند تصویر خود را نشان دهد و نباید تحت تأثیر تصاویر و افکار دیگران قرار بگیرد. به این ترتیب، باید به خودمان و ویژگی‌های درونیمان توجه کنیم و از تأثیرات منفی و گمراه‌کننده دور بمانیم.

برداشت: خمی که در میدان چرخش جهان وجود دارد، همواره مراقب توست. در این میدان، مراقب دل خود باش و به دنبال خواسته‌های بی‌مورد نرو.

برداشت: از شدت حرص و طمع تو، خاکی که بر روی آن ایستاده‌ای، ارزشمند و سنگین شده است. بلند شو و مانند سنگی سنگین، خود را به ترازوی دیگر نینداز.

برداشت: کسی که دل و دیده‌اش پاک باشد، باید با دقت و توجه به زیبایی‌ها و جلوه‌های طبیعی مانند درختان سرو که بر لب هر جوی آب نشسته‌اند، بنگرد و مراقب باشد که تحت تأثیر افکار و احساسات ناخوشایند قرار نگیرد.

برداشت: به زودی مثل سنگ بی‌احساس، تنهایی خود را به این همراهان خسته نشان نده.

برداشت: موی در نظر صاحب‌نظران نشانه‌ای از نقص و عیب است؛ اما از روی غم و اندوه به موی خود در میان بدن حساس نباش.

برداشت: غصه و درد دلسوزان و بیگانگان هرگز نمی‌تواند آن‌قدر عمیق و دائمی شود که به زخم بیفتد. پس از این، دیگر این گل وحشی را تربیت نکن.

برداشت: فریب فرصت را نخور و از آن بهره ببر، چرا که دست خود را مانند آیینه صاف و شفاف نگه‌دار.

برداشت: این بیت بیانگر این مفهوم است که باید ارزش حقیقی خود را بشناسیم و اشتباهات و عیوب را کنار بگذاریم، زیرا توجه به نواقص و کاستی‌ها مانع از رشد و پیشرفت می‌شود. بنابراین، به جای تمرکز بر خطاها، باید به کیفیت و ارزش واقعی خود بپردازیم.