غزل شمارهٔ ۶۲۷۶

برداشت: شاید نتوان از سخنان شیرین دل سیر شد و یا از این آواز دل‌انگیز خسته گردید.

برداشت: می‌توان در سخنان شخصی بزرگ و جهانی گشت و غرق شد، اما هرگز نمی‌توان به اندازه‌ای تاثیرگذار و معروف شد که به اندازه دهانی بزرگ مشهور باشیم.

برداشت: هر چیزی که به مجنون از زبان تند و گزنده مردم رسید، ممکن است بر کسی که در مقابله با خطرات بزرگ قرار دارد نیز تاثیر بگذارد.

برداشت: در هر نگاهی، زیبایی تو به شکلی خاص نمایان می‌شود. چگونه می‌توانم از تماشای تو سیر شوم؟

برداشت: در جستجوی علم و دانش باش، چرا که هر چند روزت به پایان برسد، اما هنوز می‌توانی مانند سپیده‌دم، در احوالات جدید و شگفت‌انگیز به زندگی ادامه دهی.

برداشت: امروز در این سرزمین وحشت‌زده، جز پای خمیده‌ای وجود ندارد که نشان دهنده‌ی سختی‌ها و ناامیدی‌های این دنیا باشد. در اینجا، هیچ نشانه‌ای از قدرت و توانایی برای ایستادگی و پیشرفت نمی‌بینیم.

برداشت: به کسی که دیوانگی و جنون تو را می‌بیند، توجه کن، زیرا همه غزالان به خاطر تو آرام و مطیع خواهند شد. حال، چند بار می‌توانی در پی شکار و تعقیب آن‌ها بروی؟

برداشت: هستیم ما از آب و گل، اما به دلیل اینکه آسمان نادان و پست بوده، فرصتی به ما نداد که بتوانیم به هدف‌های بزرگ‌تری برسیم.

برداشت: اگر در دل تو حصاری از فولاد وجود داشته باشد، چه اتفاقی می‌افتد؟ وقتی جواهری در درون تو وجود دارد که قدرت شمشیر را هم خنثی می‌کند.

برداشت: اگر همچون صائب، از تفکر حساس و ظریف خود دست برداری، می‌توانی مانند خورشید، درخشان و فراگیر شوی.