غزل شمارهٔ ۶۲۷۳

برداشت: دست‌ها سرد شده‌اند و دعا می‌کنم، صبح با یک لبخند می‌تواند روح را دوباره گرم کند. این خنده می‌تواند به دل روح شادی ببخشد.

برداشت: در اینجا به این موضوع اشاره می‌شود که برای رسیدن به آرامش و تمرکز، نمی‌توان به راحتی از جاذبه‌های حواس و زیبایی‌های دنیا غفلت کرد. ذهن درگیر و پریشان بودن به راحتی ممکن است. در حقیقت، زیبایی و جذابیت‌های دنیوی می‌توانند حواس را متزلزل کنند و تمرکز را از بین ببرند.

برداشت: دیدن دریا نیازمند چشمی محدود است و هرچند که نتوان دریا را با چشم پوشید، اما چشم نمی‌تواند از دریا دور بماند.

برداشت: هرچند روزی و نعمت مانند سیل بهار به فراوانی بیفتد، اما در زندگی انسان، آسیا از سنگ آسیاب نمی‌تواند به خاطر آن با شکایت و ناله روبرو شود.

برداشت: به سرزمین عشق، با دلی پر شور و شوق رفته‌ام، و همچنان که مجنون نمی‌تواند در این راه بی‌حرکت بایستد، من نیز در حرکت و تلاش برای رسیدن به لیلی هستم.

برداشت: صائب می‌گوید که در گفتار و سخن، نباید به اندازه‌ای پیچیده و مبهم شود که مثل زلفی پرپیچ و خم به نظر برسد. در واقع، بیان او باید ساده و روشن باشد و از پیچیدگی‌های غیرضروری پرهیز کند.