غزل شمارهٔ ۶۲۷۱

برداشت: هیچ کمالی در گفتار و سخن وجود ندارد، مگر اینکه با درک و فهم آن همراه باشد. سخن تنها زمانی ارزشمند است که به درستی فهمیده شود.

برداشت: دل پر از شادی و خوشی است، اما به جای نمایش آن با صدا و هیاهو، ترجیح می‌دهد آرام و بی‌صدا بخندد و از زندگی لذت ببرد.

برداشت: اگر لب‌های من را مجبور به سخن گفتن کنی، باید حواست به حال و روز بیمار سختی باشد که در دل دارم.

برداشت: اگر دامن خود را از خارها بچینی، گل بی‌خار خواهد شد. این نشانه‌ای از عیب‌های جهان است که ما با نادیده گرفتن آنها، خود را از حقیقت دور می‌کنیم.

برداشت: عید و نوروز بر مردم خوشحال‌کننده است، اما اگر کسی نتواند منتظر بماند و ببیند چه چیزی در انتظارش است، این خوشحالی کم‌رنگ می‌شود.

برداشت: حرص و ولع نمی‌گذارد که انسان به آرامش برسد؛ مانند ماری که در حال مرگ است و هر چه بیشتر در پیچ و خم می‌چرخد، به جای استراحت کردن.

برداشت: کیست که در این مسیر خلق و تقدیر، باعث شده که من گمراهم؟ زیرا نشانه‌های راه من به خاطر لغزش‌ها و اشتباهاتم محو و ناپیداست.

برداشت: نادانان و غافلان از عالم غیب هیچ بهره‌ای ندارند، چون کسی که خوابیده است، نمی‌تواند چیزی در خواب ببیند.

برداشت: از ارزش و اهمیت گناهی که انجام داده‌ام خوشحالم، چرا که هیچ معیاری در قیامت نمی‌تواند آن را اندازه‌گیری کند.

برداشت: افراد محترم و باوقار به راحتی از خشم و عصبانیت دور می‌شوند، چرا که غیر ممکن است که دریا از جوشیدن کم شود.

برداشت: تا زمانی که احساساتم زنده و پرنشاط بود، در عمق دریا زندگی می‌کردم، اما از دریا جدا شدم و به جستجوی گوهرهای باارزش پرداختم.

برداشت: هر کسی که از چیدن گل با دیدن راضی و قانع باشد، مثل پرندگان باغ بهشتی می‌شود و دعای او موجب پرواز و عروجش می‌گردد.

برداشت: بر اثر سختی‌ها و چالش‌های زندگی، ابروان من به هم پیچیده و در واقع پرده‌ای از غم و اندوه بر چهره‌ام نشسته است. این وضعیت به گونه‌ای است که گویی غم و ناراحتی به نوعی در درون من شعله‌ور می‌شود.