غزل شمارهٔ ۶۲۵۶

برداشت: ای لبان زیبای تو همچون مهر و عطری شیرین است، و سخنانت مانند توپ در میدان گوی‌زنی پر جنب و جوش است. خم زلف تو نیز به نرمی و لطافت، چون نقره‌ای می‌درخشد.

برداشت: شمع‌ها و چراغ‌های خیال به خاطر آرامش نداشتن من، شب‌ها از شوق و محبت تو می‌سوزند و همه جا را روشن می‌کنند.

برداشت: هر جا که مجسمه یا بتی وجود داشته باشد، اگر دوباره چهره زیبای تو را ببینند، سنگی برای پرتاب به آن مجسمه‌ها آماده خواهند کرد.

برداشت: وقتی که لبخند دل‌نواز تو همه جا را پر کرد، خنده از جمعیت دور شد و خود را کنار لب‌های شیرین به آرامی نشاند.

برداشت: دست و شمشیر تو را می‌ستایم، زیرا نور و روشنایی از وجود توست و دل خاکی من را به خاطر خون شهدای گذشته روشن کرده است.

برداشت: هر کسی که در دیدن زیبایی‌های دلربا و جذاب دچار لغزش شود، نمی‌تواند تا ابد خود را کنترل کند.

برداشت: این بیت به این معنا است که شانه به خاطر بی‌احترامی و خشکی محیط، دیگر تحمل نمی‌کند و نباید به صحبت‌های بی‌ربط و پریشان دیگران اشاره کرد.

برداشت: هر کسی که مانند شراب در تمام وجودش غرق شود، در هر نقطه‌ای از زمین می‌تواند به عنوان یک نابغه یا شخصیت خاص شناخته شود، حتی اگر از خود شکسته باشد.

برداشت: کسی که در درد و غم غوطه‌ور می‌شود، مانند طوطی که زهر می‌خورد، نمی‌تواند از شوق و شادی چیزی بگوید. اما وقتی فردی به سعادت و خوش‌زبانی برسد، می‌تواند از میان تمام سخنان شیرین بهترین‌ها را بیان کند.