غزل شمارهٔ ۶۲۵۴

برداشت: هیچ عالمی نیست که در تنهایی بهتر از آن باشد و هیچ جایی نیست که در آن قناعت و رضایت نباشد که از آن بهتر باشد.

برداشت: اگر صحبت از خضر و مسیح باشد، هیچ گفتگویی بهتر از یک خلوت نیست.

برداشت: مادر شکر نشان از زیبایی دارد و به دنبال خوشی است. او نمی‌تواند به شکایت بپردازد چرا که چیزی بهتر از زیبایی وجود ندارد.

برداشت: هر تار موی سر به نوعی زبانی دارد که شرم را بیان می‌کند و نمی‌توان بهانه‌ای برای خجالت آورد، زیرا چنین احساسی برتر و بهتر از هر چیزی است.

برداشت: در سلسله وجود چشمه‌های حیات، هیچ حرکتی بهتر از شهادت و فداکاری نیست.

برداشت: در سرزمین وطن، کسی آرامش خاطر ندارد، زیرا دلتنگی و پریشانی در غربت جایی بهتر از این ندارد.