غزل شمارهٔ ۶۲۵۳

برداشت: اگر همگان را از وجود خود پنهان کنی، تن تو با پیراهنی از نقره، جانان و محبوبت را بیشتر روشن خواهد کرد.

برداشت: او به چشم نازک‌بينش ترحم می‌کند، وگرنه آن سرو خوش‌اندام به خاطر پیراهنش بار سنگینی را تحمل می‌کند.

برداشت: عشق باعث می‌شود که دل بی‌قرار شود و در این حال، دل‌دادگی و شوق عجیبی به وجود می‌آید. اما وقتی این عشق از شخص جدا می‌شود، دیگر چه بویی از آن باقی می‌ماند؟ مانند این است که وقتی پیراهن را از دلبستگی دور کنیم، بوی آن دیگر در فضا نمی‌ماند.

برداشت: با توانایی و استعداد، نور از آسمان پایین می‌آید، اما اگر چشمان ما به دقت و توجه لازم نباشد، حتی نمی‌توانیم روشنایی یک سوزن را از روی پیراهن ببینیم.

برداشت: از ناامیدی، امید و گشایش را بجوی. زیرا چشم یعقوب، پس از سال‌ها دوری و غم، با دیدن بنیامین، از پیراهنی که بوی پسرش را می‌داد، دوباره روشن شد.

برداشت: نبرد، نشانه‌ای از عشق و دردی عمیق است که در دل وجود دارد. گل زیبای زنگ لاله نشان‌دهندهٔ این زیبایی و درد است. نمی‌توان داغ و زخم‌هایی که از زمان تولد بر دل نشسته را با هیچ چیز، حتی با تمیزی لباس‌ها، پاک کرد. این درد و عشق جاودان است و هیچ‌گاه فراموش نمی‌شود.