غزل شمارهٔ ۶۲۵۱

برداشت: گفته می‌شود که تو دختر زیبایی را از جمع بیرون کرده‌ای. به جان خودت بگو، ای عزیز، آیا از دل من هم او را بیرون کرده‌ای؟

برداشت: اگر در نور چراغ نگاهت می‌کنم، یا در غنچه‌ای که بسته شده، می‌بینم تو در حال بازی و شوخی هستی و چیزی را از جیب محفظه‌ات بیرون آورده‌ای.

برداشت: مردم همیشه به خاطر غم و درد من، چشمانم را مانند لباسی می‌پوشانند، لباسی که گویی از خون جگر من ساخته شده است و تو فکر می‌کنی که این لباس از یک قربانی تهیه شده است.

برداشت: اگر با روحی پاک و زنده به استقبال دم عیسی بروی، این لحظه برای تو پر از شادمانی و سرور خواهد بود؛ اما اگر خود را آلوده کرده‌ای، نباید انتظار این خوشی را داشته باشی.

برداشت: اگر نروی، صدای بلندی مانند نعره‌هایت تو را به خوشحالی می‌رساند، چنانکه گویی از پایان سفر به بیرون آمده‌ای.