غزل شمارهٔ ۶۲۴۶

برداشت: به جز گونه‌اش که رنگ عطر و تنباکو را به نمایش گذاشته، آیا دانه دیگری را دیده‌ای که از خود پدیده‌ای را بیرون آورده باشد؟

برداشت: از خط زیبا و خوش رنگ معشوق، روشنی بخش روح من شد. در حالی که نور خاموش ستارگان در دل شب، پروانه را به سمت غروب رهنمون ساخت.

برداشت: لبخند شیرین و جذاب خوبان هرگز از زهر چشمشان کم نمی‌شود، زیرا نمی‌توان تلخی بادام را به شکر تبدیل کرد.

برداشت: دل‌های سنگین و سخت را می‌توان با محبت نرم و آسان کرد، مانند موم که به راحتی شکل می‌گیرد و زیورهای زیبا از آن ساخته می‌شود.

برداشت: تمکین و پذیرش تو بسیار باارزش و مهم است، وگرنه عشق و اشتیاق من آنقدر قوی است که می‌تواند حتی پرنده‌ی خ legendary در کوه قاف را با قهر و اصرار به بیرون بیاورد.

برداشت: هر کس که بتواند از اندیشه‌های بی‌پایان و سردرگمی‌ها خارج شود، مانند کسی است که فردی غرق‌شده را از دریا نجات می‌دهد.

برداشت: ای صیاد سنگین دل، دیگر نباید بی‌احتیاطی کنی، زیرا من در حال بی‌تابی هستم و وقت آن رسیده که به دام احساساتم پاسخ دهم و از این وضعیت خارج شوم.

برداشت: ظالم به سبب قدرت و نفوذی که دارد، از خون مردم بی‌گناه سیراب می‌شود و با کشتار آن‌ها، تشنگی‌اش را فرو می‌نشاند. این وضعیت نشان‌دهنده‌ی بی‌رحمی و ظلمی است که بر رعیت روا داشته می‌شود.

برداشت: عقل محدود و کوچک نمی‌تواند به عمق مفهوم این شعر پی ببرد، مگر اینکه انسان عاقل و قدیمی، با تجربه و دانا که در پی یافتن حقیقت است، از دنیای ناآگاهی به در آید و درک بهتری از زندگی و رازهای آن پیدا کند.