غزل شمارهٔ ۶۲۴۳

برداشت: اگر اشک‌های پشیمانی من برطرف نشود، عذرخواهی من می‌تواند مثل دودی باشد که نور خورشید را از بین می‌برد و به خاطر گناه من می‌پوشاند.

برداشت: من از تسخیر نگاه سرکش او ناتوانم، وگرنه می‌توانستم نیروی برق را در دستانم نگه‌دارم.

برداشت: برای دستیابی به هدفی که من در کعبه مقدس دارم، باید دلی از سنگ داشته باشم تا بتواند موانع سخت را برای رسیدن به مقصد پشت سر بگذارد.

برداشت: نمی‌دانم در دل دیگران چه می‌گذرد، اما می‌دانم که از ناله‌ام عطر سنبل بهشتی به مشام می‌رسد.

برداشت: من جان لرزانی دارم که زندگی را حس می‌کند، و دل من پر از حیات است. من مانند شمعی هستم که در برابر تاک، پناه می‌گیرد.

برداشت: فریادهای عاشقانه در دل عاشق تأثیرگذار است، زیرا زیبایی چشمان تو مانند تیرهایی است که به قلب من وارد می‌شود.

برداشت: اگر فردا روز قیامت بیایم و بخواهم اعمالم را بسنجند، بار گناه من به قدری سنگین است که ترازوی عدالت فریاد می‌زند.

برداشت: چشمانم مانند مژگان است و در آنجا جایی برای دشمنان ندارم، زیرا آن‌هایی که در مسیر من قرار می‌گیرند، به مانند خارهایی به سرسبزی می‌رسند.

برداشت: هر کسی که دلش گواهی می‌دهد، من نیز به او دل می‌دهم. اما بدان که شهادت من ارزشی دارد که نمی‌توان آن را با طلا خرید.