غزل شمارهٔ ۶۲۴۲

برداشت: او به آه و ناله من توجهی ندارد و کج‌کلاه من را فقط به خاطر تفریح و شوخی به مسخره گرفته است، مانند زلف خود که با بازی می‌کند.

برداشت: دل عاشق را از بی‌نیازی می‌ستانند، چون نگاه من با بی‌توجهی مثل شمشیری است که پادشاهی را به دست می‌گیرد.

برداشت: خداوند این عشق پرحرارت و سوزان را حفظ کند! چرا که چشمان من به مژگانم اشاره‌ای از خطر می‌کنند.

برداشت: خس و خاشاک نمی‌دانند که مانند بال شعله می‌شوند و رقیب از سادگی و نادانی خود، خار و ذرات بی‌ارزش را به سمت من می‌اندازد.

برداشت: غرور محبوب باعث شد که وقتی من از ناتوانی خودم سخن گفتم، او به طور ناخواسته و به تعداد یکصد در این موضوع به من کمک کرد و حالا در این جدل، به عنوان شاهد برای من ظاهر شده است.

برداشت: نگاه و نوشته‌ی معشوق، افکار و احساسات مرا به هم ریخته است. حالا نمی‌دانم به چه کسی بگویم که چقدر افکار و احساسم در هم و بر هم شده‌اند.

برداشت: عشق واقعی و وابستگی به لذت‌های جسمانی نمی‌تواند با هم هماهنگ شوند، زیرا در این صورت هر چیز بی‌ارزش و آزاردهنده ممکن است به پناهگاه من تبدیل شود.