غزل شمارهٔ ۶۲۴۰

برداشت: امروز به خاطر عشق تو دلم بسیار داغ و ملتهب است. روزی که با عشق تو زندگی می کنم، مثل نانی است که با نمک پرورده شده باشد و عشق، جوهر وجود من است.

برداشت: زمین برای جولان و نمایش قدرتمندان جا ندارد، در غیر این صورت اسب سرکش زمان زیر پای من خواهد بود.

برداشت: اشکی که با درد و رنج بسیار پرورانده‌ام، نتوانسته گلویم را تر کند، همان‌طور که شمع از آب جاری نمی‌سوزد.

برداشت: به نظر می‌رسد که درخت من به رغم اینکه به ثمر نمی‌رسد، چه عجیب است که هنوز سرش را بلند می‌کند مثل درخت بید مجنون که باغبانم است.

برداشت: در میان خواسته‌های مختلف و گوناگون، در مسیر مشکلات و خطرات بودم، اما قلبی بی‌ادعا و آرام یافتم که از این مسائل به آرامش و امنیت رسید.

برداشت: تواضع و فروتنی برای کسانی که در مقام پایین‌تری هستند، خوشایند است و باید از افراد مقتدر و در راس دوری کنی، زیرا من توانایی و قدرت خود را دارم.

برداشت: در گوشه‌ای از امید به ناشناخته بودن نشستم، اما نمی‌دانستم که کوه قاف مانند پرنده‌ای افسانه‌ای تبدیل می‌شود و سنگ نشانه من خواهد شد.

برداشت: من به خریداران زمانه‌ام نیازی ندارم، چرا که قلبم ارزشمندتر از آن است که تنها با سیم خرید و فروش شود، همان‌طور که یوسف را با قیمت بالا فروختند.

برداشت: من به شوخی و مزاح به صائب گفتم، که زبان اهل علم مانند صدفی پاک و خالص از گفته‌های من شده است.