غزل شمارهٔ ۶۲۳۱

برداشت: حسن لاله‌زار من به قدری زیبا و شگفت‌انگیز است که مثل برق در حرکت و جنبش است. حتی با یک خمیازه، گل‌های بهاره‌ام جان می‌گیرند و شکوفا می‌شوند.

برداشت: اگر در شب‌ها از درد انتظارم باخبر شوی، بی‌آنکه از خواب راحتت بیرون بیایی، کنارم خواهی آمد.

برداشت: عشق و زیبایی هرگز از هم جدا نیستند و من به شدت نگرانم که در دل زیبایی، درد و زخم‌ها پنهان شود.

برداشت: نه چیزی در دستانم هست که بتوانم نگه‌دارم، نه در آغوشم جایی برای ذخیره‌کردن. بیهوده آن سرو با قامت بلندش از کنارم فاصله می‌گیرد.

برداشت: از اشک‌های من، چون شبنم بر دامان گل‌ها نشسته است، نمازی برپا شده است. خواهش می‌کنم، روی خود را مگردان و از چشمان پر اشک من دوری نکن.

برداشت: من از سرزنش و ملامت نمی‌پیچم و فرار نمی‌کنم؛ چون عاشق هستم و مانند سنگ محک که طلا را خالص و با ارزش نشان می‌دهد، من هم ارزش و اصالتم را در عشق نشان می‌دهم.

برداشت: من هیچ نگرانی ندارم اگر هر دو جهان را از دست بدهم؛ تنها چیزی که مرا ناراحت می‌کند این است که این اولین باری است که در قمار شرکت کرده‌ام.

برداشت: اگر کسی نتواند مرا به زمین بیندازد، سایه یک قاتل با تیراندازی، سنگ قبر من را می‌سازد.

برداشت: به خاطر خشکی ریشه‌ها، دیگر در گلستانم سرو نمی‌روید و به جای آن، گردبادی از جویبار من به حرکت درآمده است.

برداشت: این خاک سرد و بی‌روح من را افسرده و ناراحت کرده است، وگرنه از خوشحالی و شوری که در دل دارم، کوه بیستون را هم از جا کنده و به حرکت درمی‌آورم.

برداشت: در این صحرا کسی مثل من دیوانه وجود ندارد. غزال‌ها از خواب برمی‌خیزند و به خاطر شوق شکار من می‌جهند.

برداشت: اگر زین اسب من به دستم بیفتد، به وسیله اشک شوق، آن را با آب شسته و پاک می‌کنم.

برداشت: من مانند یک پرنده رنگارنگ در این باغ زیبا هستم که گل‌ها در انتظار دیدن من، چشم به راه باران صبحگاهی هستند.