غزل شمارهٔ ۶۲۲۷

برداشت: برای رسیدن به لذت‌های دنیوی، دل خود را به درد نیاورید و باعث شکست بال و پر پرنده‌ای چون هما نشوید. در جستجوی چیزهای مادی و بی‌ارزش، به روح و ذات خود لطمه نزنید.

برداشت: آسمان در زیر پای تو قرار دارد، هنگامی که از خودخواهی و محدودیت‌های درونی‌ات فراتر بروی. برای رسیدن به این هدف، دامن خود را به خاطر مشکلات و موانع خرد نکن.

برداشت: یوسف، با زیبایی و جذابیتش می‌تواند بخشش را در دل‌ها بیدار کند، حتی اگر کاروانی تقصیری مرتکب شده باشد. پس بهتر است که در این موضوع خدا را در نظر بگیریم و به خاطر دیگران دل را نشکنیم.

برداشت: پرواز من در این دنیا به بال تو بستگی دارد. مانند تیری که به سمت بالا می‌رود، اگر بال من منحرف باشد، ای ابرو که مانند کمانی هستی، آن را نشکن.

برداشت: غرور زیبایی محبوب من، مجنون را نمی‌پذیرد که به چشمان لیلی حالت نشئه‌وار خود را به چشمان آهوها نشان بدهد.

برداشت: بی گناهانی که آسیب می‌بینند، دلِ شفاف و آسیب‌پذیر ما را به یاد می‌آورد، پس به ضربه‌های زندگی به ما رحم کن و دل ما را نشکن.

برداشت: شخصی که با درد و ناراحتی مواجه شده، هرگز به راحتی تسلیم نخواهد شد و به کلمات و وعده‌های دشمنان توجهی نخواهد کرد. بنابراین، نباید دل دوستان را بشکنیم و به آنها ظلم کنیم.

برداشت: وجود من به خاطر نداشتن نقص و عیب، برای آسیب زدن به شاخ و برگ باغ همچون چشم زخم محسوب می‌شود. ای باغبان، لطفاً شاخ مرا نشکن.

برداشت: به شنیدن این نصیحت از من توجه کن: اگر می‌خواهی قدرت و توانایی‌ات از بین نرود، نان و معاش دیگران را خراب نکن.