غزل شمارهٔ ۶۲۲۶

برداشت: سر بی فکر و اندیشه را از بادهٔ خوش رنگ پر کن، و دل خود را از شراب بی‌پایان پاک و روشن کن.

برداشت: وقتی که نقش حصیر بر زمین می‌افتد، به آرامی به کنار لاغری می‌میرد. مثل اینکه بوی خوشی از ظرف سفالی چشیدن را فراموش نکرده‌ایم.

برداشت: تو مانند ماه کامل، مدت زیادی در زیبایی و خودپرستی زندگی کردی، حال وقت آن است که همچون هلال، در دوران سختی و زحمت نیز خود را نشان دهی.

برداشت: فرصت‌های مناسب همیشه در دسترس نخواهند بود و شادی همیشگی نیست. اگر در زندگی با ناراحتی یا غمی روبرو هستی، سعی کن که دل را از این غم‌ها خالی کنی و به دنبال آرامش باشی.

برداشت: اگر در مهمانی نشسته‌ای، به طور غیررسمی و بی‌معنی با دیگران صحبت کن، همانند شمعی که به آداب مجلس توجهی ندارد. وقتی به آن جمع می‌رسی، مانند نقوش روی قالی، توجه‌ها را به خود جلب کن.

برداشت: تن پروری نکن و از فرصت استفاده کن تا دل را پاک و صاف کنی. مانند کسانی که در بهشت هستند، تلاش کن تا زندگی و کارهای نیک خود را بنا کنی.

برداشت: از زندگی مانند درخت نخل، تا زمانی که یک برگ هم باقی است، باید با وقار و آرامش بایستی. با آه سردی چون باد پاییزی، کمی بی‌توجهی و عدم تعادل کن.

برداشت: اگر به طلا و نقره دسترسی نداری، با داشتن ویژگی‌های خوب و نیکو می‌توانی دل دوستان و عزیزانت را به سوی خود جلب کنی و آن‌ها را تحت تاثیر قرار دهی.