غزل شمارهٔ ۶۲۲۵

برداشت: با یک زخم آشکار، من را بر افراز به عنوان یکی از شهیدان؛ زیرا از لطف تو، به مانند صبح وصال، خندان و شاداب هستم.

برداشت: اگر می‌خواهی که نور و روشنی به زندگی‌ات وارد شود، باید همانند صبح زود از خواب برخیزی و به کار و کوشش بپردازی.

برداشت: نگاه پرشور چشمانت شیرینی را از لبان خندانم می‌گیرد؛ پس آن را از چشم دیگران پنهان کن.

برداشت: به موهای خود مغرور نشو و دنیای اطرافت را بهم نزن. از ناله و فریاد بیگناهان که در زنجیرند، احتیاط کن.

برداشت: وقتی تصمیم می‌گیری با دیگران سفر کنی و در باغ قدم بزنی، اگر به گل نرگسی برخورد کردی، به یاد آن دوست خاص خودت دل‌تنگی کن.

برداشت: گلی که در مسیر بادی سرد و خزانی قرار دارد، خوشبو و زیباست. ای بلبل، بی‌خیال غم و اندوه، بهتری برای خودت بساز و به مکان آرامش برو.

برداشت: وقتی غم به دل انسان فشار می‌آورد و او را به درد می‌آورد، یاد صحنه‌های زیبا و دل‌انگیز زنده‌رود می‌تواند تسکین ‌دهنده باشد. یادآوری زیبایی‌های اصفهان می‌تواند انسان را از غم و اندوه دور کند.