غزل شمارهٔ ۶۲۲۴

برداشت: از درونت شورش و عصیان برمی‌خیزد، اگر قلبت را نتوانی به اشک تبدیل کنی، لااقل چشمانت را مرطوب کن.

برداشت: هدر نده وقتت را به غفلت و نادانی، ای کسی که بی‌خبر هستی! هر شب را با اشک و حسرتی که از روز داری، روشن کن و به زندگی‌ات معنا ببخش.

برداشت: اگر نتوانی دهانی را مانند نخل بارور، شیرین و خنک بسازی، دل‌های مردم را مانند درخت بید زیر سایه‌ات آرام کن.

برداشت: سفیدی موهایت در این دنیای پر از ترس، نشانه‌ای از گذر زمان است و این خیالات منفی را از سر راهت برمی‌دارد. تا زمانی که استقامت و اراده داری، می‌توانی مسیر را تغییر دهی و بر همهٔ مشکلات فائق آیی.

برداشت: اگر دل خود را ساده و بی‌زینت کنی، می‌توانی از خطرات و ناامنی‌ها در مسیر زندگی در امان باشی. برای این‌که زندگی‌ات را در بهترین حالت بگذرانی، باید فضا و محیط خود را به خوبی زیبا و مناسب بسازی.

برداشت: اگر از هر کسی شنیدی که در مورد دیگران صحبت‌های تلخی می‌کند، به جای اینکه تحت تأثیر قرار بگیری، با زبان شیرین و محبت‌آمیز واکنش نشان بده.

برداشت: چشم خیره و حسادت دیگران، باعث شد که زیبایی و نور ماه تحت تاثیر قرار بگیرد. در این مکان عبرت‌آموز، سعی کن در کنار زیبایی‌های چشم‌نواز، خودت را هم به شکل و حالت بهتری درآوری، حتی اگر این کار به لاغر شدن تو نیاز داشته باشد.

برداشت: در پایان عمر، تو را مانند خاک خواهند گذاشت و در روزهای زندگی‌ات می‌توانی از خاک برای بستر و بالین خود استفاده کنی.

برداشت: نصیحت به افراد سخت‌دل و بی‌توجه تأثیری ندارد. برای کسانی که خواب غفلت دارند، بهتر است داستانی جذاب بسازی تا شاید توجهشان جلب شود.