غزل شمارهٔ ۶۲۱۹

برداشت: شبی است که در آن جشن و سروری برپا شده و ای ساقی، باده‌ای فراهم کن که روشن و شفاف باشد. بیایید تا از زیبایی ماه نو لذت ببریم و آن را در جامی زرین بیشتر نمایان کنیم.

برداشت: شخصی در حالتی از خواب و بی‌تابی قرار دارد و با اشاره به لب‌های بسته‌اش، از محبوبش می‌خواهد که به جای محدود کردن او، به او اجازه دهد تا سخن بگوید و احساساتش را بیان کند.

برداشت: به خاطر این که تو در زیر نگین خودت قرار داری، می‌توانی با زیبایی‌ات این ویرانه را به جواهراتی چون یاقوت تبدیل کنی، حتی اگر آنچه در دست داری فقط لعاب، سفال و سنگ باشد.

برداشت: چه لذتی دارد که در ماه نو، روی دوستان را ببینیم. بیا جامی بردار و جمع‌کنندگان شادی را در یک جا جمع کن.

برداشت: از زهد و رهبانیت سرد و بی‌روح چون تسبیح، در دل خود صد گره و مشکل دارم. پس ای خاک، به من قدرتی بده که مرا در دامن طبیعت رها کند.

برداشت: به زندگی بخشیدن به زمین مرده تنها با عبادت و اطاعت امکان‌پذیر نیست، بلکه دل غمگین ما نیاز به نوشیدن جام باده دارد تا زنده و شاداب شود.

برداشت: از هنر معمار، خضر به عمر جاودانی رسیده است. او به کمک شراب، تا جایی که ممکن بوده، دل‌ها را ترمیم کرده است.

برداشت: از نشئگی و سرمستی، به دل‌ربایی که جان می‌بخشد، بگو و به او تعلیم بده که در جهانی که مانند سوراخ سوزن است، می‌تواند نگاهی مسیحایی به وجود بیاورد.

برداشت: برای تسخیر دل‌ها، باید بر روی قلب خود تسلط داشته باشی. کلاهی که بر سر داری را بردار و شمشیر را از کمر جدا کن.

برداشت: دل دیوانه به خاطر زیبایی و جذابیت زلف یار، آن‌قدر مغلوب می‌شود که مانند کمندی آسمانی هیچ‌گاه زنجیری را نمی‌شکند. این احساس عشق و وابستگی غیرقابل اجتناب است.

برداشت: افرادی که پاکی و پاکدامنی را دارند، با مشکلات و موانع نخواهند توانست کنار بیایند. بنابراین، باید دل و روح خود را از آرزوهای غیرضروری و ناخواسته پاک کرد.

برداشت: از خوش شانسی انسان‌های بزرگ-hearted، آبرو و ارزش آن‌ها مانند گوهر می‌شود. صائب، لب‌های خواسته‌اش را مانند صدفی در برابر باران‌های بهار باز کن.