غزل شمارهٔ ۶۲۱۷

برداشت: اگر شمعی با روی آتشینش به جمع بیفتد، شبستان به روشنی می‌رسد و جهان از بدن نقره‌ای او روشن می‌شود.

برداشت: شخصی که در عشق شهید شده، نیازی به شمع دیگران ندارد و خود به تنهایی درخشانی دارد. او با خاک خود لاله‌ای خونین را پرورش می‌دهد که نمادی از روشنایی و زیبایی است.

برداشت: به خاطر وجود او، در روز قیامت نور و روشنایی می‌تابد. هر فردی که از کلام گرم و دل‌نشین او بهره‌مند شود، روشن و آگاه می‌گردد.

برداشت: زر گل تا همیشه به پای رقصی زیبا و دلنشین است، در جایی که گلستانی به وجود آمده که به خاطر صدای من از آتش روشنایی می‌تابد.

برداشت: اخوان به شدت به تصویر کشیده می‌شود که در دنیای تاریک، با روشنایی‌هایی که به دیگران می‌بخشد، مانند یوسف که از وطنش روشنایی به همراه داشت، به دیگران امید و نور می‌دهد. این نشان از توانایی او در ایجاد روشنایی و شفافیت در زندگی دیگران دارد.

برداشت: به خاطر زیبایی و درخشندگی عقیق آتشین او، سهیلی (ستاره‌ای در آسمان) به شدت حسرت می‌خورد و از ناراحتی به خون می‌غلتد؛ زیرا نور و جلوه او به قدری خیره‌کننده است که جگرگاه یمن را روشن کرده است.

برداشت: آه و ناله‌ای از خطی که نور چراغ زیر دامن را افروخته، شکری زیبا که مانند فانوس می‌درخشد و از نورش چاه ذقن را روشن کرده است.

برداشت: هر کسی از کارهایش نمایان می‌شود که چقدر در تلاش و زحمت است. اگر کسی با شیر و نعمت و آسایش زندگی کند، مانند فردی است که در کوهستان مشغول کار سخت و طاقت‌فرسا است. آن شخص با وجود سختی‌ها و تلاش‌هایش، زندگی‌اش روشنی و روشنی خاصی دارد.