غزل شمارهٔ ۶۲۱۳

برداشت: می‌توان در دامن خوشی‌ها گل‌های معطر را برداشت و از زیبایی‌های زندگی بهره‌مند شد، حتی اگر در دل، درد و غم وجود داشته باشد.

برداشت: اگر بتوانی همچون شبنم، بی‌هیچ آلودگی و شفافیت به نظر بیایی، می‌توانی از این باغ گل، گل‌ها را بچینی.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که هیچ مانعی برای چیدن گل از باغ محبت وجود ندارد، به جز زیبایی و جلوه‌ای که آن باغ دارد. با چشم بسته و با عشق می‌توان از گل‌های آن باغ بهره‌مند شد.

برداشت: اگر نگاه به زیبایی کعبه باشد، راهنمایان می‌توانند از خار مغیلان، گل بدون خشخاش بچینند.

برداشت: دل کندن از این باغ که خاری در آن وجود دارد، کار سختی است. اما اگر از گل‌هایی که خار ندارند، بخواهیم چیدنی داشته باشیم، به راحتی می‌توانیم این کار را انجام دهیم.

برداشت: این اشک به خاطر حسرتی است که دور چشمم را گرفته، درست مانند گلی که به خاطر دیدن خورشید تابان قابل چیدن است.

برداشت: اگر بتوانی به مانند آب، خشم را در دل خود خاموش کنی، مانند ابراهیم می‌توانی از آتش نیز به آسانی گل بچینی.

برداشت: اگر در راه دوستان گل تازه‌ای نروی، می‌توانی با اشک و حسرت از میان خارها چیزی به یادگار برداری.

برداشت: یعنی با کنار زدن محدودیت‌ها و موانع، می‌توانم از دنیای ممکنات، زیبایی‌ها و فرصت‌های ناب را به دست آورم.

برداشت: یک شب از دل عاشقانه‌ای گذشت که دامن زلف بلند او هنوز از بوی تلخ آه‌ و درد یادآوری می‌کند و همچنان می‌توان عطر خوش ریحان را در آن حس کرد.

برداشت: اگر چشمت به درس‌ها و پندهای زندگی باز باشد، می‌توانی از خاک و ناکامی‌ها، جواهرهای باارزشی که در آن نهفته است، به دست آوری.

برداشت: اگر در زمان خزان، زیبایی‌ها و شگفتی‌های گلستان را ببینی و آغوش خود را به روی آنها بگشایی، می‌توانی از گل‌ها بهره‌مند شوی. یعنی حتی در زمان‌هایی که به نظر می‌رسد همه‌چیز پژمرده است، هنوز هم می‌توان زیبایی و لذت را پیدا کرد.