غزل شمارهٔ ۶۲۱۲

برداشت: برداشت گل از باغ قبل از طلوع سپیده‌دم، نشانه‌ای از بی‌مروتی است، چرا که لذت و شادی را بدون آنکه از آن بهره‌مند شده باشی، از هم می‌پاشد.

برداشت: به جای اینکه از زیبایی‌های ظاهری لذت ببری و در تلاش برای به دست آوردن بیشتر باشی، کافی است از زیبایی‌های موجود بهره‌برداری کنی. حرص و طمع بیش از حد می‌تواند باعث دردسر و ناخوشنودی شود.

برداشت: اگر به خاطر رنج و دردی که کشیده‌ای، حساس و لطیف شوی، بدون زحمت می‌توانی گلی زیبا و بدون خار را مانند رگ چیدن.

برداشت: وطن در سختی‌ها و مشکلات خود را نمی‌شناسد و ارزش آرامش و راحتی را درک نمی‌کند. اما حتی در سخت‌ترین شرایط نیز می‌توان زیبایی‌ها و نعمت‌ها را جستجو کرد و از آن‌ها بهره‌مند شد.

برداشت: خون‌های زیادی در دل گیاهان و خارها به خاطر علاقه‌ها و وابستگی‌ها به وجود می‌آید. چنانچه مانند سرو از باغ دنیا، جمع‌آوری می‌شود.

برداشت: با اشک و آه خود دل را تحت فشار قرار نده، زیرا در این دنیا کسی که در حال بی‌اکتفا است، نیازی به زحمت ندارد و فقط باید موانع و مشکلات را از سر راه خود بردارد.

برداشت: در لحظه‌ای که بچه‌ها مشغول بازی و سرگرمی هستند، از دل یک دیوانه توقع صبر نداشته باش. او نمی‌تواند در مقابل تلخی‌ها و مشکلات صبور باشد و ممکن است در تلاش برای چیدن میوه‌ها، خود را گم کند.

برداشت: از سر گیجی و سردرگمی، شبنم‌هایی که بر گل‌های معطر نشسته‌اند، را به حالتی سرگرم‌کننده درآورده است. اینجا می‌توان گل‌های بیشتری را چید و لذت برد.

برداشت: از بی‌توجهی، در مسیر سیل نابودی، فرشی را گسترده‌ام که باید آن را جمع کرده و ترک می‌کردم.