غزل شمارهٔ ۶۲۰۵

برداشت: به کسانی که در موقعیت ناتوانی هستند، نباید اجازه ورود به درگاه خود را داد و در عوض با قدرت و ثروت خود باید در جامعه تأثیرگذار بود و به دیگران کمک کرد.

برداشت: دوستانت را رها نکن، زیرا اگر رابطه‌های خوبی داشته باشی، می‌توانی از یک نعمت کوچک بهره‌وری زیادی بگیری و به زندگی‌ات رونق ببخشی.

برداشت: از زخم دشمن خبیث فکر نکن که در سکوت امن هستی، زیرا در هنگام آرامش، خطراتی وجود دارد که می‌تواند به یکباره به وجود آید.

برداشت: هر فردی که به تدریج و با احتیاط در زندگی رفتار کند، می‌تواند به راحتی به خواسته‌های خود دست یابد و جانش را در معرض خطر قرار ندهد.

برداشت: چشمانت را از خودت بپوشان و در فضای وصال، به راز و رازی که در آن وجود دارد نزدیک شو. زیرا وقتی که به عمق این ارتباط بروی، مانند حبابی در دریا خواهی شد که از دیده‌ها پنهان می‌شود.

برداشت: صحبت با افراد پاک و دور از غفلت، دل را از آلودگی‌ها پاک می‌کند؛ زیرا مانند رنگ آب، ماندن در میان آنها باعث می‌شود آدمی درخشان و خوش‌رنگ شود و از زنگار غفلت دور بماند.

برداشت: دل بی‌تاب من به خاطر دوری از تو دچار نگرانی و اضطراب شده است. آیا برای تو درست و پسندیده است که من را مانند سپند (آتش) از جمع خود راندی و دور کنی؟

برداشت: لطافت و زیبایی او به قدری است که می‌توان از آن خط زیبای رومی برخاست و آن را خواند.