غزل شمارهٔ ۶۲۰۴

برداشت: می‌توان با لذت از لب‌های معشوق شراب لعل رنگی نوشید، بدون هیچ دردسری از این جام و لیوان.

برداشت: من از سخن تلخ آن لب‌های شرابی صرفنظر نمی‌کنم، چون هرچند که می‌تواند تلخ باشد، اما هنوز هم قابل نوشیدن است.

برداشت: به جز بوسه‌ای که از محبت و علاقه دوباره تکرار می‌شود و لذت آن را بیشتر می‌کند، آیا می‌توان قند دیگری را به صورت مکرر و با همان لذت خورد؟

برداشت: اگر به صورت عرق کرده تو نگاه کنیم، مانند آب زندگی، می‌توانیم داغی محشر را تحمل کنیم.

برداشت: اگرچه صحبت‌های او تلخ و ناگوار است، اما به دلیل شیرینی کلامش، می‌توان به وعده‌هایش اعتماد کرد و آن‌ها را مانند شکر پذیرفت.