غزل شمارهٔ ۶۱۹۹

برداشت: چه اهمیتی دارد که جان را صرف عشق و ولی کنیم؟ این جهان را نمی‌توان بدون ترس از جان کنار گذاشت.

برداشت: خوشا داشتن یک فکر و خیال مشخص، حتی اگر در نهایت به نتیجه نرسد، زیرا من از درگیر شدن با محاسبات سود و زیان به این حالت رسیده‌ام.

برداشت: باغبان سرسختی را در باغ گرفتم، اما او نمی‌تواند مانع شکوفایی گل‌ها شود. درختان را از ایجاد لانه و آشیانه منع نمی‌کند.

برداشت: اگر امکان داشتن عشق در دل را می‌داشتیم، چقدر می‌توانستیم دل خوبان را به درد بیاوریم و خون دلشان را درآوریم.

برداشت: در ایام بهار، دل را از نگرانی‌های آینده رها کن و مانند گل‌های زیبا و شاداب زندگی کن؛ چون ممکن است که روزی به فصل خزان برسد.

برداشت: شکست من از این است که به امید چیدن گل‌ها نشستم، اما نمی‌دانستم که باید از چاک قفس بیرون بروم تا به گلستان برسم.

برداشت: ای شخص غافل، از چیدن گل‌ها برای عاشق جلوگیری نکن، چرا که لذت دیدن گل‌ها برای عاشق خوشایند است، مانند این‌که برای باغبان مانع کار کردنش شوی.

برداشت: در اینجا اشاره شده به زال، که نماد تقدیر و شرایط سخت زندگی است. زلیخا هم به عنوان نمادی از زیبایی و عشق در داستان معروفش به یوسف مطرح میشود. این تصویر، به معنای ورود عشق و زیبایی به زندگی سخت و تلخ اشاره دارد. به طور کلی، این عبارت به تحولی مثبت در زندگی فردی که با مشکلات روبرو شده، می‌پردازد.

برداشت: ای محتسب، به یاد خدا باش و انصاف را رعایت کن. در زمان بهار، نیکو نیست که سنگینی و سختی بر دوش دیگران بگذاری.

برداشت: در آستین او زیبایی‌هایی وجود دارد که می‌تواند معانی مختلفی ایجاد کند. او به قدری جذاب است که می‌تواند با یک حرکات ساده احساسات و کلمات زیادی را به زبان بیاورد.

برداشت: من روزی همچون یک پیراهین غبارآلود بودم و از این سو به آن سو می‌رفتم، اما اکنون باید از دور در برابر آستان آن بزرگ سجده کنم.

برداشت: دل‌های آزاد مردان را به خاک و خون می‌کشاند، تنها چیزی که برایشان می‌ماند عبرت گرفتن از آنچه که می‌بینند.