غزل شمارهٔ ۶۱۹۵

برداشت: اگر نتوانیم از دریا فاصله بگیریم و کنار برویم، باید با تمام قوا در آب شنا کنیم و خود را به عمق دریا بیندازیم. در این صورت، باید خود را به موج‌های دریا بسپاریم و در دل آن حرکت کنیم.

برداشت: از یک کلام ساده، تاثیرات عمیق و بزرگی می‌تواند به وجود بیاید؛ به‌طوری که حتی یک نسیم ملایم می‌تواند دریا را بی‌حرکت و آرام کند.

برداشت: در هستی، وجود چیزهایی که هیچ فایده‌ای ندارند، مثل یک زمین زراعی که محصولی نمی‌دهد، هیچ ارزشی ندارد. به همین خاطر، نمی‌توان امیدوار بود که کسی بتواند چهره‌اش را مانند کهربا درخشان کند.

برداشت: انسان نباید از حقیقت غافل شود، زیرا برای چیزی که بی‌ارزش است، نمی‌توان به قلبی که به عشق و محبت وابسته است، آسیب رساند یا آن را رها کرد.

برداشت: این بیت به این معناست که هر چیزی را که از ذات حق طلب می‌کنی، باید بدان توجه داشته باشی که بدون اجازه و فرمان حق، هیچ چیز ممکن نیست. حتی قدرت سلیمان هم نمی‌تواند به درخواست‌های کوچک موری کمک کند، اگرکه این درخواست‌ها بر اساس اراده و خواست الهی نباشند.

برداشت: حبابی که به خاطر برخورد ناگهانی موج به وجود آمده، زیبایی خاصی دارد، اما نباید از ابتدا از دریا جدا شود.

برداشت: نباید به خاطر حبابی که در زندگی ما وجود دارد، گران‌مایگی را احساس کنیم. چرا که در درون ما دریای بزرگی از گنجینه‌های فکری و بینش‌ها وجود دارد که با باز کردن هر چشم، دنیای جدیدی را کشف می‌کنیم.

برداشت: برای ایجاد صلح در جهان باید تلاش کرد، چرا که در غیر این صورت، در هر مکان که باشی، نباید از سلاح جنگ دوری کنی.

برداشت: ای دل، برای نزدیک شدن به حق و حقیقت، از خواسته‌های دنیوی خود دست بردار. اگر می‌خواهی از دنیای ظاهری و فریبنده دور شوی، باید از دنبال کردن این خواسته‌ها بپرهیزی.

برداشت: ای عشق بی‌پروای من، در می‌کده به من یاری کن و مرا از قید حیا آزاد کن؛ زیرا نمی‌توانم بیشتر از این زندگی کنم و خود را در محدودیت‌های حیا نگه دارم.

برداشت: با استفاده از عقل و تدبیر تا جایی که می‌توانی تلاش کن و آماده باش، زیرا نمی‌توان از دریا بدون شنا کردن عبور کرد.

برداشت: عارف بی‌گناه را از لذت‌های دنیوی دور می‌کند، زیرا می‌خواهد مفهوم ناآشنا را برای او روشن کند.

برداشت: تو ای گل، سزاوار این درد و زخم‌های مکرر هستی، اما نباید به خاطر این زخم‌ها زبان به شکایت بگشایی.

برداشت: من بی‌احساس شدم تا وقتی که تیر بی‌هدف من به هدف ناز و سکوت رسید. باید مانند تیر، به هدف بایستم و بهانه نیاورم.