غزل شمارهٔ ۶۱۹۱

برداشت: رهایی از دام تازه‌ها سخت است و جدا شدن از معنای واقعی واژه‌ها نیز کار آسانی نیست.

برداشت: این باغ به قدری زیبا و لطیف است که گل‌ها نمی‌توانند به راحتی آغوش خود را از بوی خوش پیرهن بگیرند. برای آرامش و تسلی، باید مانند نسیم صبا شاداب و خوشبو باشیم.

برداشت: به دلیل نزدیک بودن به گل، شبنم به سرعت از احساس خود سیر شد و فهمید که وقتی به کسانی که وفادار نیستند نزدیک می‌شود، نتیجه‌ای ندارد.

برداشت: آفتاب تو بر بام خانه ما طلوع کرده است، پس از چه زمان دیگر می‌خواهی با ما مهربان باشی و به ما برسیدی؟

برداشت: دیدار با معشوقان که چهره‌های زیبا و شاداب دارند، همراه با اشک‌های پنهانی در آستین لباسشان است. نباید لباس‌های زیبا و گلابی به خود آویزان کرد، چون این کار شایسته نیست.

برداشت: دنیا در نظر مردم آزاده بسیار ناچیز و سبک است و برای به دست آوردنش ارزش صرف کردن زمان و تلاش را ندارد، مانند اینکه کسی به دنبال چیزی بی‌ارزش بگردد.

برداشت: تو نمی‌دانی که خواب‌هایت چه مقدار شیرینی و لذت دارند، اما به جای آنکه در جستجوی طعم واقعی زندگی باشی، به زودگذر بودن زمان قانع شده‌ای.

برداشت: اگر با کمترین امکاناتی که نصیبت می‌شود راضی و قانع باشی، می‌توانی به مقام و منزلت بلندی دست یابی و در چشم دیگران عزیز و محبوب شوی.

برداشت: از دشواری‌های روزگار ناامید نشو، زیرا اگر دیدگاه درستی داشته باشی، می‌توانی به نتیجه‌ای حقیقی و روشن دست یابی. در مسیر او، حتی مشکلات هم می‌توانند به نفع تو باشند.

برداشت: صائب در این جمع به آرامش رسیده، زیرا نگاه قربانی به دور و برش در این محفل پر از حیرت، بدون اینکه نیازی به دلیل پیدا کند، می‌تواند بی سر و صدا بگذرد.