غزل شمارهٔ ۶۱۸۵

برداشت: اگر کسی که نعمت‌های خدا را کفران می‌کند، زخم‌هایی را که به او زده‌اند حس کند و آن زخم‌ها برایش سنگین و سخت باشند، به تدریج زبانش به گفتن سخنان شیرین و نرم درباره‌ی آن زخم‌ها خواهد کشید. این نشان می‌دهد که زخم‌های ما هم می‌توانند داستان‌ها و دردهای خود را روایت کنند و با وجود تلخی، ممکن است به زبانی شیوا و زیبا بیان شوند.

برداشت: دل کندن از کسی که دوستش داریم، کار بسیار سختی است. اما چگونه می‌توان از عشق و محبت به یاران و دوستان، به راحتی دل برداشت و جدا شد؟

برداشت: از خوشحالی، سینه‌ی عاشق مانند فضایی دلپذیر می‌درخشد و به شکرانه‌ی این خوشحالی، لبخندش مانند سوفان (پرنده‌ای پرشور) باز می‌شود.

برداشت: به هنگام تسلیم، سر خود را مانند مردان به خاک بسپار و خود را humble کن، زیرا که از این تواضع، هدفی والاتر از افتخار، همچون هدف پیکان به سمت بالا خواهی داشت.

برداشت: اهل دل با اراده و تلاش خود، از کار و تلاش‌هایشان جلو می‌روند و از غنچه‌ای که هنوز نرسیده، می‌توانند صد گلستان زیبا بسازند.

برداشت: به هر سمتی که حرکت کنی، فرصتی برای پیشرفت در انتظارت است و کسی تلاش کرده تا از دل راستینش، با زبان تند و صریح، بیان کند.

برداشت: در دل من به گونه‌ای جا گرفته که این تیرها به گونه‌ای کنار هم نشسته‌اند که هیچ‌گاه نمی‌توانند به دور هم جمع شوند، همان‌طور که پیکان‌ها در ترکش کنار هم نمی‌مانند.

برداشت: افراد سنگین‌بار به زودی به مقصد می‌رسند، قبل از آنکه کسانی که بار کمتری دارند به راه بیفتند، چون تیر قبل از رسیدن نشانه‌اش به هدف، به آغوش می‌آید.

برداشت: از کسانی که دلشان را شناخته‌اند، در زیر آسمان به دنبال راحتی و آسایش نگرد، چون دلش در فضایی کوچک و تنگ، درگیر مشکلات و چالش‌هاست.

برداشت: من هدف تیر او را در دل خود قرار نمی‌دهم، چون می‌ترسم که احساسات گرم و شوق‌انگیز من به آب مبدل شود.

برداشت: دل من به خاطر خستگی و ناتوانی، نتوانسته است به درستی در وجودم جا بگیرد. دلیلی ندارد که پیکان در یک نقطه ثابت بماند، چرا که دردی که احساس می‌کنم، مانع از آرامش و قرار گرفتن آن در جا و مکانش می‌شود.

برداشت: از سادگی و بی‌خبری دنیا فریب نخور؛ زیرا زیبایی‌های ظاهری ممکن است در خود رازها و دردهای نهانی داشته باشند که قادر به دیدن آن‌ها نیستیم.