غزل شمارهٔ ۶۱۸۴

برداشت: در سفره درویشان هیچ غذایی بدون سختی و تلاش به دست نمی‌آید و همواره نان آنها به خاطر قناعت و بسنده کردن به داشته‌ها، تازه و پایدار خواهد ماند.

برداشت: انسان‌ها نباید برای به دست آوردن زندگی ابدی، آبروی خود را به خطر بیندازند، چون آبرو همانند منبعی است که به زندگی و شخصیت آنها ارزش می‌دهد.

برداشت: اگر به دنبال دستیابی به قدرت و مقام هستی، باید از تلاش و کوشش کسانی که در موقعیت‌های پایین‌تر قرار دارند، الهام بگیری؛ زیرا کمک به آن‌ها می‌تواند یکی از مهم‌ترین کارهای تو باشد.

برداشت: اگرچه ممکن است قدرت و توانایی آن‌ها کم باشد، اما هنوز هم می‌توانند با تکیه بر حوادث و اتفاقات، بر شرایط و اوضاع مسلط شوند.

برداشت: اگر سلطنتی از کوه قاف باشد و به عظمتش افزوده شود، اما درستی و انصافش به اندازه یک پر کاه هم نباشد، در نظر درویشان ارزشی نخواهد داشت.

برداشت: سگ در کنار یاران کهف به دلیل هم‌نشینی با آنها به مقام و عظمت رسید، پس نباید دست طلب و ارادت را از دامن درویش‌ها کوتاه کنی.

برداشت: همواره باید امیدوار بود به بخشش و رحمت دیگران، چرا که این بخشش مانند نور خورشید، همیشه بر دستان نیازمندان جاری است و موجب برکت و تأمین معیشت آنها می‌شود.