غزل شمارهٔ ۶۱۸۰

برداشت: اشک‌های من مانند گل‌های بهاری بر زمین ریخته شد و ناله‌هایم نور لاله‌ها را در دل زمین روشن کرد.

برداشت: با انسان‌های سبک‌رو و بی‌اهمیت ارتباط برقرار نکنید، زیرا در وجود مسیحا، چیزی با ارزش و خاص وجود دارد که نمی‌توان آن را به راحتی دید و درک کرد.

برداشت: نگاه کردن به چهره زیبا و دلنشین افراد، ممکن است در دل انسان احساس غم و تیره‌گی ایجاد کند، همان‌طور که چشم‌های روشن نرگس بر روی زمین، زیبایی خاصی دارند.

برداشت: افرادی که از غرور و خودپسندی پر شده‌اند، به راحتی از دیوارها بالا می‌روند و خود را به نمایش می‌گذارند. این در حالی است که کسانی که مانند خورشید نور و گرما دارند، با تواضع و فروتنی بر زمین قدم می‌زنند.

برداشت: برای کسی که ذات و خوی بدی دارد، هرگز آسمان هرچه بلند باشد، به خواسته‌اش نخواهد رسید. سنگ‌ها به سرعت از آغوش فلاخن رها می‌شوند و بر زمین می‌افتند.

برداشت: اگر ارزش و اعتبار چیزی بالا باشد، هیچ‌گاه از چشم نمی‌افتد؛ حتی اگر نور خورشید بر زمین بتابد و باعث سایه‌اش شود.

برداشت: آرامش در تواضع و فروتنی است و در نبودن، امنیت وجود دارد. سایه از افتادن بر روی زمین نگران نیست.

برداشت: نور خورشید مانند نعل اسبی است که در آتش قرار دارد و نمی‌تواند روح را به بند بکشد، چون وجود مادی در زمین در حال ریشه‌دواندن است.

برداشت: این بیت به این معناست که من به دلیلی خاص و متفاوت بر سر موجودات کوچک و بی‌پناه ایستاده‌ام، و هیچ‌کس مانند من از افرادی سبکسر و بی‌توجه به دیگران برای کمک و حمایت به این سطح نرسیده است. احساس می‌شود که من به‌عنوان فردی قوی و حامی، در تلاش هستم تا به آنچه نیازمند است، یاری رسانم.

برداشت: آسمان با هزاران چشم روشن به دنبال توست. چرا بر روی زمین به خواب ادامه دهی وقتی که این همه جاذبه وجود دارد؟

برداشت: به خود نلرزان و از زیبایی و قد بلند او شگفت‌زده نشو. تا کی می‌خواهی با سایه او بر زمین خط بکشید و حسرت بخوری؟

برداشت: اگر نمی‌توانی میوه‌ای بیندازی همانند سرو و بید، پس غیرت به خرج بده و سایه‌ای بر زمین بیفکن.

برداشت: اگر به دنبال مکانی امن و آرام هستی، باید بدانی که هیچ جایی جز دل خودت نمی‌تواند آن را برایت فراهم کند.