غزل شمارهٔ ۶۱۷۹

برداشت: زمانی که سایه‌های زنجیرهای سیاه بر زمین افتادند، نشانه‌های رحمت به طور مداوم بر زمین نازل شد.

برداشت: وقتی که نور غروب از زمین خونین برمی‌خیزد، به دلیل فرود آمدن گرد و غبار بسیار در کوی تو، دل به زمین افتاده است.

برداشت: اگر لیلی اجازه دهد که پاهایش در سفر همراهی کند، سنگینی محمل بر زمین را تحمل می‌کند.

برداشت: اگر لاله‌ای بدون داغ و درد به وجود بیاید، تا روز قیامت سر برآورد، خون ما هر جا که از تیغ قاتل بر زمین بریزد، نشانه‌ای از رنج و غم ما خواهد بود.

برداشت: در فخر و خودبزرگ‌بینی بر افراد بی‌مقدار و خاکی تکیه نکن، زیرا هنگامی که میوه به بار می‌آید، شاخه‌ها به زمین خواهد افتاد.

برداشت: وقتی که فشار دشمن زیاد می‌شود، انسان از تحمل او خسته می‌شود و در نهایت، در مقابل طوفان مشکلات، مانند یک کشتی که در ساحل به زمین می‌افتد، از پا درمی‌آید و تسلیم می‌شود.

برداشت: افراد بی نیاز، به دلیل ذات پست خود، نمی‌توانند دست خود را از دنیا دور کنند. اگر این‌گونه نبود، وسایل و امکانات زندگی بر زمین نمی‌افتاد.

برداشت: روزگاری خواهد آمد که فردی استوار و با اراده، به جای دیگران قدم برمی‌دارد و از سرمایه‌اش در مسیر زندگی غافل نیست و به هر جا که می‌رسد، آن را به زمین می‌گذارد.

برداشت: سخت است که از دل‌های آزاد و رسا جدا شویم، چون مثل درخت صنوبر که نمی‌تواند به راحتی شاخه‌اش را بر زمین بیندازد.

برداشت: زمین سیاه نتواند سرنوشت خوبی را رقم بزند، زیرا هر جا که انسان نگاه کند، نشانه‌های اشتباه و بی‌معنایی را بر روی آن می‌بیند.

برداشت: زمین هر جایی که هست، می‌تواند حامل قدرت و خطر باشد. باید با دقت و هوشیاری قدم برداری و از ناپرهیزی بپرهیزی، زیرا زیر ظاهر آرام و بی‌خطر ممکن است تهدیدهایی نهفته باشد.

برداشت: ترک این خانه پر از وحشت، جالب نیست که به آن افسوس بخوریم. مرغی که به شدت مجروح است، بیهوده خود را بر زمین می‌زند.

برداشت: به دلیل کاهلی و کم تحرکی‌ام، احساس می‌کنم که زنجیرهایی بر پاهایم بسته شده و این حالت به نوعی بر رفتار و اعضای بدنم تأثیر گذاشته است.

برداشت: قلم صائب در سخن به‌گونه‌ای کار می‌کند که مثل یک جادوگر، باعث شگفتی و حیرت می‌شود. این حیرت به‌قدری است که چشمان آدمی را به خود مشغول می‌کند و او را به تفکر و تامل در عمق افکار و مضامین می‌کشاند.