غزل شمارهٔ ۶۱۷۵

برداشت: عشق ما به حدی عمیق و شدید است که ظرف دنیا نمی‌تواند آن را تحمل کند و بیشتر از این، درد و رنج ما نیز فراتر از توان کوه‌ها و دشت‌هاست.

برداشت: ما به جای آماده کردن توشه برای سفر، از هر چیزی که در اختیار داشتیم استفاده کردیم. دیگر نمی‌توانیم بار سنگین راه بازگشت را تحمل کنیم.

برداشت: در اینجا، به نظر می‌رسد که درد و رنج‌های عاطفی و احساسات عمیق مهر و عشق را به تصویر می‌کشد. وجود گل سنگین و دردناک بر سر کسی که دیوانه‌وار به عشق دلبسته است، نشان‌دهنده بار سنگین خواسته‌ها و آرزوهای اوست. در واقع، این فرد نمی‌تواند بیشتر از این تحمل کند و داغ عشق برایش بیش از این قابل تحمل نیست.

برداشت: نمی‌توان یک دنیای دیوانه را به آسانی به چیزی کوچک مانند مویی وابسته کرد. زیبایی و جذابیت محبوب واقعی چنان سنگینی بر دوش دل‌ها دارد که دیگر نمی‌توان بیشتر از این تحمل کرد.

برداشت: ما دردسر را با دردسر دیگری درمان می‌کنیم و دیگر نمی‌خواهیم بار سنگین مشکلات را بیشتر از این تحمل کنیم.

برداشت: صفحه‌ی آینه از خط و خال و اثر نفس پر شده و سیاه گردیده و آن چهره‌ی لطیف دیگر طاقت تماشا ندارد و نمی‌تواند بیشتر از این تحمل کند.

برداشت: ما از لب خاموش کسی، نیش و زخم می‌خوریم؛ غیرت و همت ما نمی‌گذارد که بیش از این تحمل کنیم.

برداشت: چرخ شیشه‌ای و زیبا به خاطر افکار ما خراب شد و شراب قوی و پر قدرت دیگر نمی‌تواند در مینا (جام) جا گیرد و بیشتر از این نمی‌تواند تاب بیاورد.

برداشت: پیش از آنکه مرگ به سراغت بیاید، آتش خواهش‌های دوست‌داشتنی و غیرقابل کنترل را در درونت خاموش کن، زیرا تحمل این آتش دیگر امکان‌پذیر نیست.

برداشت: حسن را می‌توان به خاطر رفتارهایش که در حاشیه قرار دارد، به نوعی بخشید و در واقع او به خاطر این که عشق نشان دهد، نمی‌تواند بیش از این درخواستی را تحمل کند.

برداشت: صبح پیری با شادی نمایان شد، ای صائب! از انجام کارهای ناپسند، بس است. روح پاک و روشن دیگر نمی‌تواند این تیرگی را تحمل کند.