غزل شمارهٔ ۶۱۷۳

برداشت: ای لب‌های سرخ تو، مانند خون یمن در آستین من می‌درخشد و هر رشته موی تو همچون چین و ختنی در آستین من است.

برداشت: اگرچه دلگیر و غمگین است مثل شب‌های بی‌کس، اما موهایش همانند سپیده‌دمی است که در آستین وطن پنهان شده است.

برداشت: غیرت عشق زلیخا باعث شد که او نتواند به راحتی به یوسف نزدیک شود، در حالی که بوی یوسف همچنان در قلبش و در خانه‌اش باقی مانده بود.

برداشت: در باغی که من با غم و گریه وارد می‌شوم، گل‌ها و غنچه‌ها از ترس من، لبخندهای خود را مخفی می‌کنند.

برداشت: دامن فانوس آنقدر بزرگ نیست که احساسات من را در خود جای دهد، اما من همچون شمعی در جمع، اشک‌هایی در دل دارم که می‌خواهم نشان دهم.

برداشت: اگر به دست من شکستی بیفتد، در کار دل من تغییر ایجاد می‌کنم. نه اینکه از روی بی‌خیالی آن را رها کنم؛ بلکه به گونه‌ای با آن برخورد می‌کنم که انگار پشت شکاف‌ها را هم می‌توانم بپوشانم.

برداشت: حسادت مانع از این بود که من هم بتوانم مانند کوهکن، نقش‌های زیبا و دلربایی را با تیشه‌ام ایجاد کنم، چون که تیشه‌ام نیز دارای قدرت این کار بود.

برداشت: به بهار که کوتاه و زودگذر است، نمی‌توان به راحتی اعتماد کرد. حتی شکوفه‌های درختان هم ممکن است به سرعت پژمرده شوند و نتیجه‌ای نداشته باشند. در واقع، زیبایی و نشاط بهار می‌تواند به ناگهان به پایان برسد و غمی پنهان در دل داشته باشد.

برداشت: اگر محرکی نباشد، نمی‌تواند حرفی از من بیرون بیاید، هرچند که مانند قلم، سخنان زیادی در درونم دارم.

برداشت: هرچند که ظاهر من مانند قلمی بی‌فایده به نظر می‌رسد، اما در دل و وجود من گنجینه‌های ارزشمندی از سخن و دانش پنهان است.