غزل شمارهٔ ۶۱۷۰

برداشت: چهره زیبای محبوب را که در خط و خال مانند گل ریحان پنهان است، ببین. همچنین، چهره یوسف را که به خاطر سیلی برادرانش کبود شده است، تماشا کن.

برداشت: از نوری که بر لبان جان‌بخش او تابیده، ریشه جان را در کنار چشمه حیات مشاهده کن.

برداشت: اگر تنگ شکر را زیر بال پرندگان زیبا ندیدی، در پناه خط سبز آن غنچه خندان را تماشا کن.

برداشت: این چراغ نگران و پرالتهاب را در انتهای دامن ببین که از خط و نشانی که در دنیا دارد، گم شده است.

برداشت: به خطی که با رنگ شبرنگ کشیده شده، صدها پروانه‌ی سوخته‌ای را ببین که دور آتش آن بلا می‌چرخند و دچار درد و رنج شده‌اند.

برداشت: چندین بار در کنار هاله، ماه را دیدم و حالا می‌توانی خط سیاه دور چهره درخشان او را ببینی.

برداشت: اگر نتوانستی رد خال را در کنار آن لب ببینی، پس وقت آن است که خطای یوسف را در گوشه زندان مشاهده کنی.

برداشت: در مورد زیبایی‌های پرنسس‌ها و معشوقه‌ها زیاد صحبت نکن، همان‌طور که نمی‌توان زلف و خط و موی خوشبو را که دیده نمی‌شود، وصف کرد.

برداشت: اگر نمی‌دانی چرا از دین و ایمان خود جدا شده‌ایم، به زلف seductive و فریبنده‌ی آن غارتگر نگاه کن که چگونه ما را به چنین حالتی دچار کرده است.

برداشت: فکر بی‌اساس و بیهوده‌ای است که از بازی قدرت و سرکشی به وجود می‌آید. همچنان که نمی‌توان به صورت بی‌هدف و گیج در میدان زندگی گردش کرد، باید به درستی و با آگاهی رفتار کنیم.

برداشت: در اینجا به تصویر زیبایی اشاره شده است که گوی خورشید به خاطر مهارت و قدرت او نتوانسته از چنگش بگریزد. همچنین به حرکات سبک و آزاد او اشاره می‌شود که چگونگی تسلط و توانایی‌هایش را به نمایش می‌گذارد. بازوها و دستان بلند او نشان‌دهنده قدرتش در میدان بازی است.

برداشت: شاید بارها به آینه نگاه کرده باشی، اما این بار به خودت نگاهی انداخته و تأمل کن که چقدر حیرت‌انگیز و شگفت‌آور هستی.