غزل شمارهٔ ۶۱۶۸

برداشت: به زیبایی نرگس نیلوفر اشاره می‌کند و مژگانی طلایی را می‌بیند. همچنین به چشمان زرینی اشاره دارد که متعلق به کسی است که دین را به نوعی غارت می‌کند. به طور کلی، این تصویرها نماد زیبایی و همچنین تهدیدی برای ایمان را به همراه دارند.

برداشت: در حضور آن، صحبت از خوبی‌ها و شاعرانگی کار درستی نیست، چون زیر ظلمت و زیبایی زلف‌هایش، چه صورتی است که بوسیدنی است.

برداشت: اگر در دل شب زیبایی روز روشن را ندیدی، در لباس خوشبو و دلپذیر، زیبایی آن سرو نقره‌ای را تماشا کن.

برداشت: اگر دیدی که گل‌ها در فصل پاییز پژمرده شده‌اند و زیبایی‌شان از بین رفته، این را فراموش نکن و به دست خوش‌رنگ و زیبا من نگاه کن که همچنان زیبایی خود را حفظ کرده است.

برداشت: ای کسی که می‌پرسی چرا در حالتی ناشی از مستی و ضعف به سر می‌برم؟ نگاه کن به آن لب‌های زیبا و آن چشمان خواب‌آلود.

برداشت: خنده‌ی کبک مانند صدای زاری عاشقان است، به زیبایی‌ها و جلال کوه توجه کن.

برداشت: اگر ریشه‌ی جانت را بر لبه‌ی آب زندگی ندیده‌ای، به دور آن لب‌های میگون و خط مشکین نگاه کن.

برداشت: خودت را از آرزوهای غیرممکن دور نگه‌دار، زیرا ممکن است در این راه آسیب‌های جدی ببینی؛ مانند آسیب‌هایی که گلچین به دلیل چیدن گل‌ها متحمل می‌شود.