غزل شمارهٔ ۶۱۶۷

برداشت: به تماشای زیبایی‌های عشق و دلربایی محبوب بپرداز و از جلوه‌های درخشان و شگفت‌انگیز آن لذت ببر.

برداشت: ای کسی که می‌گویی چرا بی‌دین و بی‌دل شده‌ای، به چشمان کافر آن نامسلمان نگاه کن.

برداشت: میوه بهشتی را نمی‌توان به راحتی تماشا کرد؛ نگاهی به آن سیب زیبا که بر روی گونه اوست، بینداز!

برداشت: نمی‌توان از این باغ به سادگی عبور کرد؛ باید با دقت و توجه، به زیبایی و آرامش آن گردن کشید و به تماشای آن سرو زیبا پرداخت.

برداشت: اگر انسان نتواند به خوبی در مسیرش قدم بردارد و وضعیتی ناپایدار داشته باشد، نمی‌تواند زیبایی‌ها را به درستی درک کند. برای بهره‌مندی از زیبایی‌های زندگی، باید چالش‌ها و مشکلات را پشت سر گذاشت و در عین حال، به شگفتی‌های دنیا توجه کرد.

برداشت: در برابر قدرت و شمشیر او، سر را به نشانه تسلیم خم کن و وقتی زخم‌ها را دیدی، نشان رحمت و لطف او را درک کن.

برداشت: تو که می‌گویی نمی‌توان خورشید را از پشت گل پنهان کرد، به آسمان نگاه کن و تابش نورانی این خورشید روشن را ببین.

برداشت: عشق وقتی خالص و بدون هدف‌های شخصی باشد، به مانند یک دام برای جذب محبت و دوستی است. در اینجا، می‌توان مجنون را دید که چگونه به دور غزالان وحشی جمع شده است.

برداشت: خاکساری به کسانی که برتری دارند، نشان می‌دهد که با تواضع و فروتنی با آنها برخورد کنیم. به افرادی که خود را بالا می‌دانند، یادآور می‌شود که باید سرشان را پایین بیاورند و مانند توپ چوگان به زمین بیفتند.

برداشت: تحلیل و بررسی مسائل به دور از احساس و توجه واقعی دشوار است. باید خودت را جمع و جور کنی و نگاهی به آن حالت نامنظم و زیبای زلف‌هایت بیندازی.