غزل شمارهٔ ۶۱۶۶

برداشت: به زیبایی و جذابیت چهره‌ای با سبیل نقره‌ای و موهایی که مانند چوب‌های گلف به زیبایی در سر قرار گرفته‌اند نگاه کن، و در کنار آن، درخشش ماه نو و نور خورشید را مشاهده کن.

برداشت: اگر بر لب کوثر، که نماد بهشتیان است، تشنگان را ندیدی، می‌توانی زیبایی و خوشبویی آنجا را با دیدن گل ریحان تصور کنی.

برداشت: در دل شب، خسته‌ها بیشتر گرفتار دغدغه و نگران هستند. زیبایی و پیچیدگی‌های موهای سیاه به عمق احساسات آشفته دل‌ها افزوده می‌شود.

برداشت: در هوای غبارآلود نمی‌توان ماه عید را دید، اما می‌توان ابروی زیبای معشوق را که همچون برف در این دنیا زیبایی خاصی دارد، تماشا کرد.

برداشت: به خودت محدود نکن و از دنیای تنگ و کوچک خودت خارج شو. آن وقت می‌توانی زیبایی‌ها و عظمت‌هایی مانند ملک سلیمان را ببینی.

برداشت: عشق و زیبایی به روشنی و وضوح خود جلوه‌گری می‌کنند، مانند نوری که در میان ابرهای کم‌رنگ می‌درخشد. در این تصویر، نگاه می‌تواند به ما کمک کند تا زیبایی‌های نهفته را در دل ابرها و خورشید تابان مشاهده کنیم.

برداشت: ترک کن کنترل خود را و تسلیم شو، چون موجی که از دریا برمی‌خیزد، نعمت‌ها و لطف‌های الهی را مشاهده کن.

برداشت: در دنیای وجود از آنجا که حقیقت همیشه در حال تغییر است، آنچه که به نظر می‌رسد، گاهی فقط یک توهم است. زیر هر موجی که به نظر می‌رسد آب است، در واقع سرابی بیشتر نمی‌باشد. این نشان می‌دهد که باید به دقت به عمق واقعیت‌ها نگاه کنیم و فریب ظاهر را نخوریم.

برداشت: باغ بهشت مانند ذره‌ای از دنیای بی‌نهایت و پنهان است. سر خود را در گریبان بیفکن و به تماشای باغ و زمین زیبا بپرداز.

برداشت: از عشق که او را بر دوش داریم، با تلاش و کوشش، پا را به زیر خود بگذار و در حرکات آسمان را به نظاره بنشین.