غزل شمارهٔ ۶۱۶۵

برداشت: زیبایی و جذابیت آن مناظر را تماشا کن، چشمانت را باز کن و نعمت‌های الهی را که همچون دریا گسترده شده‌اند، مشاهده کن.

برداشت: در اینجا اشاره به رقص نور و زیبایی خورشید است که در دنیای طبیعت به چشم می‌خورد. به نوعی، می‌توان گفت که زیبایی و جاذبه‌های جهان، حتی در کوچک‌ترین ذرات هم وجود دارد و این زیبایی‌ها می‌تواند توجه ما را جلب کند.

برداشت: دریای وسیع در دل یک حباب کوچک جا نمی‌شود، بنابراین از مسائلی که محدودیت دارند عبور کن و جوهر واقعی و ارزشمند شهادت را درک کن.

برداشت: در بهار، جویبارها و سیل‌های جاری بر روی پل حس خوبی را منتقل می‌کند. در میان این دنیای آب و گل، به واقعیت‌های عمیق توجه کن.

برداشت: تبدیل ریسمان به نخ پنبه‌ای، صرفاً یک کار بیهوده است. ای منصور، در دنیای پر از تنوع و کثرت، به وحدت نگاه کن.

برداشت: وقتی که به رازهای الهی و روزی‌های متعالی توجه کنی، به حقیقت وجود کسانی پی خواهی برد که چهره‌ای واقعی و پاک دارند.

برداشت: خون پاک من از دامن او سرازیر می‌شود، چون لاله‌ای که در بیابان شهادت، بدون نشانه‌ای از زخم و درد رشد کرده است.

برداشت: سرنوشت خوشبختی مانند نوری درخشان از پرندگان بلندپرواز می‌تابد، همان‌طور که آفتاب بر پیشانی جغد تابیده و آن را روشن می‌کند. به نورهای سعادت توجه کن!

برداشت: نرمی و لطافت مخمل در هم تنیده شده و خواب‌های آشفته را به آرامش رسانده‌اند. با آرامش دست را روی بالش بگذار و زیبایی خواب راحت را از نزدیک تماشا کن.

برداشت: از وسایل و ابزارهای شکرگزاری خدا غافل نباش. خودخواه نباش و بر هر مسافری که می‌بینی، درخواست‌کنندگان و نیازمندان را مشاهده کن.

برداشت: می‌توان در حالی که زیبایی معشوق به خوبی نمایان نیست، به حقیقت او دست یافت. از کسانی باش که درک عمیق‌تری از مسائل دارند و فقط به ظاهر توجه نکن.