غزل شمارهٔ ۶۱۶۳

برداشت: آیا این سرو در باغ ارم است یا اینکه قامت کسی است که دل‌ها را شاد می‌کند؟ آیا این زلف‌های مشکی است یا کمانی است که بر گردن آهو افتاده است؟

برداشت: آیا صبح خوشبختی، نقطه مرکزی برای عشق است یا اینکه نشانه‌ای از درد و سوزش دل، مانند یک دانه آتشین یا لکه‌ای است که عطرش مانند عنبر است؟

برداشت: آیا آن چیزی که در نگاه شاهین است، نشانه‌ای از زیبایی‌ها و جاذبه‌های شاهنشاه حسن است یا تنها به خاطر خم ابرویش می‌باشد؟

برداشت: این جمله به زیبایی و لطافت اشیاء و موجودات طبیعی اشاره دارد. به نوعی می‌گوید که ابرها مانند پارچه‌ای هستند که بهشت را می‌پوشانند و زیبایی آن به مانند گیسویی است که بر روی چهره‌ای زیبا افتاده است، یا شاید هم جامه‌ای که کعبه را در بر دارد. این تصویرها نشان‌دهنده‌ی هماهنگی و زیبایی در طبیعت و مکان‌های الهی هستند.

برداشت: آیا موج آب زندگی یا سرنوشت حوادثی که بر عاشقان می‌گذرد، شبیه پیچ و تاب موی محبوب است؟

برداشت: چهره‌ی او مانند آفتاب است که از شدت تابش، خطی از حرارت بر آن افتاده و یا اینکه مانند ماه، زلف‌هایش خوشبو و به رنگ عطر عنبر است.

برداشت: زیبایی او به قدری است که انگار خط و نوشته را از زیبایی‌اش می‌کَند و مانند یک منشور زیبا و درخشان به نظر می‌رسد. آیا زیبایی او نتیجه دعای چشم‌زخم است که بهشتی به او داده؟

برداشت: فتنه‌ها از یک نقطه سر بلند کرده‌اند یا اینکه جذابیت چشمان نرگس به طرز عجیبی انسان را تسخیر کرده است؟

برداشت: خضر در جایی که باید سبزه بروید، به خاطر آب جاودانی که دارد، اینجا آمده است. آیا این رفت و آمد او به خاطر رویش سبزه است یا به خاطر زیبایی و دلربایی‌اش می‌باشد؟

برداشت: علم و دانش به تنهایی می‌تواند از حسرت‌ها و دردها تغذیه کند، اما قلبش نسبت به این مسائل بی‌توجه است. این جذابیت و فریبندگی، به نوعی جادوست.

برداشت: اینقدر بی‌رحم نیست که از انسان‌ها فاصله بگیرد، بلکه یا از نوع آدمیزاد است و لباسش شبیه پری‌هاست، یا اینکه مانند آهویی وحشی است.

برداشت: از نگاه افراد آسیب‌دیده، طبیعت وحشی و خشن رم را نشان می‌دهد و این نشان می‌دهد که آن‌ها بسیار حساس و آسیب‌پذیر هستند.

برداشت: صائب از دل آتش و هیجانش به اوج رسیده است. آیا آفتاب آنقدر درخشان شده که از دامنش سر برآورده؟ یا قمر (ماه) اشتباه کرده و به جای خود به مشرق آمده است؟ این چه وضعیتی است؟

برداشت: در جمع‌های سلطنتی و مجالس باشکوه، جای صحبت کردن و حضور جبرئیل نیست. شاعر به نکته‌سنجی می‌پردازد و می‌گوید که اینجا بر سر چه موضوعی صحبت می‌شود.