غزل شمارهٔ ۶۱۶۲

برداشت: آیا این نشانه کوچک امیدی برای عاشق شیدا است یا اینکه این زلف، رشته‌ای است که دل‌ها را به هم متصل می‌کند؟

برداشت: زلف معشوقش گویی از ساکنان دل‌ها بیرون آمده و این سوال را مطرح می‌کند که آیا این گرد یا عطر بهاری است که هرگز تمام نمی‌شود و مانند عطر مشک است؟

برداشت: در روز قیامت، فتنه‌ها و مشکلات به دنبال او می‌آیند. آیا این نشان‌دهنده مقام و جایگاه بالا و موفقیت حسن است؟

برداشت: اگر کسی به اندازه‌ای از خودبی‌خبری و جسارت داشته باشد که در برابر تابش خورشید، به زیر پای خود نگاه کند و در نتیجه‌ی این نگاه، احساساتی چون غم و اندوه در او ایجاد نشود، نشان از بی‌خیالی اوست.

برداشت: فکر زلف معشوق را از دل بیرون آوردن ممکن نیست. عشق به او هر روز بیشتر می‌شود و این نشانه‌ای از ریشه‌دار بودن این عشق است.

برداشت: این بیت اشاره به زیبایی و حسن دیگران دارد و به گونه‌ای از قدرت و تاثیر زیبایی سخن می‌گوید. از آنجا که خط و نوشته‌ای که به توصیف زیبایی دیگران می‌پردازد، می‌تواند به عنوان دلیلی برای برکناری و کنار گذاشتن آن زیبایی در نظر گرفته شود، این زیبایی به نوعی بی‌خوابی و بی‌پروایی را به همراه دارد. به عبارتی دیگر، زیبایی و جذابیت می‌تواند موجب ایجاد احساسات شدید و بی‌نظمی در دل انسان شود.

برداشت: از سخنان و بیانات صائب به هیچ‌وجه مطمئن نباش، زیرا اصل و جوهر بی‌رحمی و تندی، از قدرت و توانایی‌هایی می‌آید که در وجود او نهفته است.