غزل شمارهٔ ۶۱۶۰

برداشت: چشمانم پر از اشک است و به نسیمی نیاز دارد که لباس عشق را به من برساند. دل تنگی‌هایی دارم که به تدریج برای دیدار معشوق تشنه‌ام.

برداشت: حسن شوخ، که نمادی از زیبایی و جذابیت است، برای این که خود را به نمایش بگذارد و توجه دیگران را جلب کند، به جای زندان و محدودیت، نیاز به فضای آزاد و طبیعی مانند کوچه و بازار دارد. نسیم که به لطافت و تازگی اشاره دارد، می‌تواند نشان‌دهنده آزادی و زندگی باشد. همواره زیبایی در فضایی آزاد و بدون قید و بند تجلی بیشتری دارد.

برداشت: بدون هیچ دلیلی، چشم زلیخا مانند سرمه‌ای که بی‌هدف هدر می‌رود، آسیب می‌بیند. چشمی که به مانند نسیمی به دنبال لبه‌ی پیراهن می‌گردد.

برداشت: عطر خوش مشک را فقط کسانی که دل شکسته دارند بهتر درک می‌کنند. برای کسی که غمگین است، نسیم ملایم بوی پیراهن محبوبش را می‌خواهد.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی افراد خوابآلود و غفلت‌زده هستند، برکات و فیض‌ها از چشم آنها دور می‌شود. برای دریافت این فیض و نعمت، باید نگاهی بیدار و هوشیار داشت و به نوعی به دنیای اطراف و زیبایی‌های آن توجه کرد، مانند نسیمی که به پیرهن می‌خورد و حس تازگی می‌آورد.

برداشت: غنچه‌ای که در دل زلیخا پنهان است، به طرز بی‌پروا و شاداب در حال خندیدن است. او به دنبال ستاره‌ای عشق می‌گردد که نسیم بهاری به شور و حال او ببخشد.

برداشت: در دکان زیبایی که از پارچه‌های ماه کنعان تهیه شده، نمایشی برای جلب توجه و زیبایی وجود دارد و نسیم به دنبال این است که با نرم‌پوشی خود، زیبایی را بیشتر نمایان کند.

برداشت: این بیت به این معناست که برای در دام آوردن شکار، نیاز به تلاش و پیچ و خم‌هایی از سمت شکارچی است، و همچنین جان شیرین و باارزشی مانند جان جواهر به نسیم و نرمشی که در رفت و آمد او وجود دارد، نیازمند است.

برداشت: نسیم در اثر وزیدن از پیچ و تاب موهای او، پرده‌ای که نافه را آلوده کرده، به تدبیر و محافظتی نیاز دارد.

برداشت: هر ابری از منبعی خاص گریه می‌کند و برای باران به وزش ملایم نسیم نیاز دارد.

برداشت: عطر ملایمی که از موهای تو به زمین می‌ریزد، نسیم در آرزوی یک لباست است.

برداشت: برای داشتن یک اندیشه درست و مناسب، دل باید لطیف و ظریف باشد، مانند برگ گلی که در باغی زیبا رشد می‌کند و به نسیم نیاز دارد تا لطافت و آرامش خود را حفظ کند.