غزل شمارهٔ ۶۱۵۸

برداشت: چشم بی‌نور ما را بینا کرد و لباس ما مثل چراغ خاموش جانی دوباره پیدا کرد و شبیه مسیحا شد.

برداشت: پیامبر فرمودند که در بهار، تن خود را نپوشانید، زیرا اگر در بهار رازی نباشد، چگونه می‌توانم در بهار با پیراهنی که از شراب است، در کنار شما بیایم؟

برداشت: شوق رسیدن به کنعان، پرده‌ی پاکی و معصومیت را از بین برد و در نتیجه زلیخا نتوانست پیراهنش را نگه دارد.

برداشت: پنبه نمی‌تواند بر چهره آتش بپوشاند. ما از درد و رنج‌های قلبی خود به واسطه نامهربانی‌ها و بی‌احساس بودن، خالی و تهی هستیم.

برداشت: برگ گل راهی به آن اندام ظریف پیدا کرده است و دل من هرگز نخواهد توانست با این لباس صاف و بی‌عیب شود!

برداشت: هرگز چشم مردم مانند صدف دیگر سفید نخواهد شد، اگر بخت من در آب دریا شسته شود و تغییر کند.

برداشت: اگر شب بر چشمان مجنون پرده‌ای کشیده است، چرا گل لاله مانند پیرهنی بر دامان صحرا آرمیده است؟

برداشت: درد عمیق و جراحتی که در دل دارم، با یک راه حل ساده مثل پنبه تسکین پیدا نمی‌کند. این درد و غم جنگی است که درون من با حسی از عزا و سوگواری درگیر است.

برداشت: اگر به خاطر جنون و دیوانگی به اندازه‌ی گل شکسته شوم، پس مانند آتشی که بر تنم می‌زند، جامه‌ام باید از خاک باشد.

برداشت: من تصمیم دارم به تمام محدودیت‌ها و قید و بندهایی که مانع آزادی‌ام شده‌اند، پایان دهم. از شدت فشار و تسلطی که احساس می‌کنم، گرفتار شده‌ام و این وضع از نوشیدنی مست‌کننده‌ای سرچشمه می‌گیرد که مرا در این وضعیت قرار داده است.

برداشت: آن روزی که عشق و درد عمیق در دل بوجود آمد، همانند شعله‌ای روشن بر روح و وجود ما تأثیری عمیق گذاشت و ما را به وجودی نورانی و شفاف تبدیل کرد.