غزل شمارهٔ ۶۱۵۷

برداشت: در این بیت، اشاره به این است که زیبایی و جذبه معشوق (دلبر) می‌تواند باعث تغییر حال و هوای دیگران شود. گویی گلی که در زیر سنگی پنهان شده است، با وجود همه موانع، به سمت نور و زیبایی می‌آید. این بدان معناست که عشق و زیبایی می‌توانند بر مشکلات غلبه کنند و راه خود را پیدا کنند.

برداشت: سروشه درخشان برندگان سرنوشت، همانند گنجی گرانبها، از دل خاکسترها به آرامی نمایان می‌شود و به روشنی می‌رسد.

برداشت: هیچ راهی برای ابراز جان و احساسات بر آن لب شرم‌آور وجود ندارد. هر آنچه که در دل و وجود افراد نهفته است، در نهایت از وجودشان به بیرون می‌ریزد.

برداشت: دولت و خوشبختی به مانند شعله‌ای است که پاها را می‌سوزاند و آب زندگی همچون بار سنگینی است که بر دوش می‌کشیم. سیاهی و تشنگی باعث می‌شود که فردی مانند اسکندر به دشواری‌ها و چالش‌های زندگی بپردازد و از آن‌ها فراتر رود.

برداشت: اگر نی را به ناخن بزنند، لب‌های او به خاطر خجالت از بند نیشکر خارج نمی‌شود و شکر با خود نمی‌آورد.

برداشت: در زمان‌هایی که هیجان و شور و شوق زیاد می‌شود، عشق و محبت به آرامش می‌رسد و به سکوت می‌انجامد، همان‌طور که آتش همیشه بعد از فوران و شعله‌ور شدن، به تدریج خاموش می‌شود.

برداشت: در دل تاریک، کلمات زشت و تلخ تأثیری ندارند. چگونه ممکن است خامی و نادانی به موجی قدرتمند تبدیل شود در حالی که دریا از عطر خوش عنبر پر شده است؟

برداشت: لطفاً در رفتار خود محتاط باش و از حد و اندازه‌های خود فراتر نرو، زیرا ممکن است بر اثر این جسارت، عمرت به سرعت به پایان برسد.

برداشت: بستن چشم به معنی ترک دنیا و جنبه‌های ظاهری آن است. در حالی که زمانی که فردی نگاه خود را به عالم هستی معطوف کند، مانند حبابی است که از دریا بیرون می‌آید. هر کس که تلاش کند و بخواهد، می‌تواند از این حالت سر بلند کند و به حقیقت بنگرد.

برداشت: اگر چهره‌ای زیبا در نگاه تماشاگر باشد، زشتی دیگران چه نیازی به پوشاندن خود با چادر دارند؟

برداشت: وقتی که صبح از یک شکاف به تو اشاره کند، دنیا برایش مانند تاریکی شب خواهد شد، همان‌طور که نور روز در چشمانش می‌تابد.

برداشت: وقتی صائب به زمین افتاد، سایه‌ای بالای سرش قرار می‌گیرد که با ناخن به دل خاری می‌زند که سر خود را بیرون آورده است.