غزل شمارهٔ ۶۱۵۶

برداشت: عقل ناتوان نمی‌تواند از پس این خواسته برآید و هیچ‌کس نمی‌تواند این زیبایی را از تصرف خود خارج کند.

برداشت: من آرزو دارم که با نام و نشانی مشخص از این بیابان بیرون بیایم، بیابانی که هیچ نشانه‌ای از گذشته‌ام در آن قابل مشاهده نیست.

برداشت: اگر در دنیا عده‌ای از بی‌خبری و سرمستی لذت ببرند، چه بهتر از آن که کسی مانند افلاطون از شراب سرمستی بیرون نمی‌آید؟

برداشت: هرچند که شوخی ما شاداب و دلنشین است، اما لبخند نابه‌جایی از ما پدید نمی‌آید.

برداشت: هر کس که نتواند با دیدی آگاه شعله‌ای از زندگی را در دل خود برافروزد، نمی‌تواند از تاریکی و سردی مرگ به روشنی و حیات و زندگی خارج شود.

برداشت: من در حیرتم که با این همه بی‌قراری و شوقی که دارم، چرا نمی‌توانم احساس پرواز و آزادی را تجربه کنم و چرا جسمم نمی‌تواند مرا رها کند؟

برداشت: تیغ ما به دلیل عدم سخن گفتن به حالت خاموشی درآمده است و زنگ‌زدگی ندارد. شجاعت یک مرد دلیر از میان صف جنگ بیرون نمی‌آید.

برداشت: هر کسی را که دیدیم، به طرز عجیبی در دلش آشفتگی و جدایی وجود دارد و در این دریا، نمی‌توان از درد و رنجی که در دل دارد، خود را رها کند.

برداشت: شب‌گردان در کوی محبوب نیازمند ابزاری مناسب هستند؛ چرا که در شب، ماه بدون شمشیر و سلاح درخشش ندارد و برای ظهور در جهان بیرون نمی‌تواند بیاید.

برداشت: این چه نوع ناز و زیبا خواهی است که گل به زمین می‌افتد و این‌گونه خود را بزرگ و مستقل نشان می‌دهد.

برداشت: در مکانی که افراد شرم و حیا دارند و مشغول نوشیدن مشروبات هستند، رایحه خوش مشروبات به طور طبیعی از دهان‌ها بیرون نمی‌آید.

برداشت: این شعر به این معناست که هیچ‌کس نمی‌تواند به درستی به عمق افکار و احساسات پیچیده‌ای که در ذهن یک فرد وجود دارد، دسترسی پیدا کند. هر کسی دنیای خاص خود را دارد و هیچ‌کس نمی‌تواند به‌طور کامل آن را درک کند.