غزل شمارهٔ ۶۱۴۹

برداشت: راز عشق از زبان کسی که سکوت کرده برملا می‌شود، و به زودی دودی از آتش پنهان بیرون می‌آید.

برداشت: از لبه‌ی ابرهای مملو از جواهر، چندین صدف در یک صدا بیرون می‌آید، صدایی که قادر است توجه صدها گوش را به خود جلب کند.

برداشت: مستان به خاطر خوشحالی و شعف، جام را به دست می‌گیرند و به یاد و خاطر آن، با سکوت از حریم میکشی بیرون می‌آیند.

برداشت: زیبایی او از خلوت آینه به نمایش درمی‌آید و با نزاکت و لطافتی که دارد، همچون شبنم که بر روی گل‌ها نشسته، خود را پنهان و در عین حال نمایان می‌کند.

برداشت: قامت او همچون قلاب شده است و دل‌مشغولی از سرش دور نمی‌شود. پس این پنبه که از گوش خارج می‌شود، به کجا مربوط است؟

برداشت: چشم‌های پاک و روشن، مانند دستی ماهر در خلق زیبایی هستند. در اینجا مه، از آغوش بیرون می‌آید و فضایی زیبا و دلنواز را به وجود می‌آورد.

برداشت: در پیری، افکار من جوان‌تر شدند و از ته این لیوان شرابی که نوشیدم، سرریز می‌شود.