غزل شمارهٔ ۶۱۴۷

برداشت: تا زمانی که از درد و رنج بیرون نیاییم، از تدبیر و فکر خود، خون و عذاب می‌ریزیم.

برداشت: در اینجا شاعر به این مسئله اشاره می‌کند که در عالم وجود، محبت و مهر مادری وجود ندارد. او احساس می‌کند که چرا صبح، مثل نوزادی که از پستان مادر شیر می‌نوشد، بی‌دلیل در می‌آید و زندگی شروع می‌شود. به عبارت دیگر، او از بی‌معنایی و سردی زندگی در مقایسه با محبت مادرانه گلایه دارد.

برداشت: شخصی که در عشق دچار جنون شده است، به اندازه‌ای تحت تأثیر قرار گرفته که اشک‌هایش مانند زنجیری به دورش پیچیده و او را در این حالت نگه می‌دارد.

برداشت: احساسات عمیق و دردهای درونی من به شدت از درون می‌جوشند و در نهایت، وجود قوی و پرشور من از دل این نیستان خاموش بیرون می‌آید.

برداشت: اگر ابر رحمت بر زمین ما سایه بیفکند، تا قیامت همیشه سبزه و گیاه به وجود می‌آید و زندگی و سرسبزی مانند شمشیر از دل خاک بیرون می‌زند.

برداشت: هر جا که انسان با تدبیر و فکر، تلاش می‌کند تا اوضاع را به نفع خود سامان دهد، در نهایت بازی تقدیر و سرنوشت سر بر می‌آورد و همه چیز به شکل دیگری پیش می‌رود.

برداشت: آنچه که من از احساسات و زیبایی‌های درون خود جمع کرده‌ام، آیا زبان می‌تواند آن را به درستی بیان کند؟

برداشت: یک شخص کج‌فکر و نادرست باعث آواره شدن چندین انسان راستگو می‌شود، در حالی که یک کمان می‌تواند صد تیر را به راحتی پرتاب کند.

برداشت: وقتی قلم جان‌بخش صائب به حرکت درمی‌آید، تصویری از زیبایی و زندگی مانند آب زلال خضر از چشمه می‌جوشد و بیرون می‌آید.