غزل شمارهٔ ۶۱۴۶

برداشت: ناله‌ای از دل سالخوردگان به گوش می‌رسد که بدون اختیار و از روی احساس، درد و حسرت خود را بیان می‌کنند. تیری که به‌واسطه‌ی کمان بی‌زور رها می‌شود، نمادی از احساساتی است که به سختی و به صورت ناخواسته از دل برمی‌خیزند.

برداشت: مو که از کاسه فغفور بیرون می‌آید، نشانه‌ای است بر این که بادی از خودبزرگ‌بینی و غرور از سر مغرور خارج می‌شود.

برداشت: از دل‌های سنگین و بی‌رحم نیز گاهی احساساتی مانند رحم و دلسوزی زاده می‌شود، حتی اگر این احساسات از چشمانی که نابینا هستند و نمی‌بینند، بیرون بریزد.

برداشت: مستی با حد شرعی نمی‌تواند به آگاهی و هوشیاری برگردد. مراقب باش که از عهده کارهایی که منصور انجام می‌دهد، برنمی‌آیی.

برداشت: صحبت‌های صمیمانه و واقعی، افق‌ها را روشن می‌سازد و مانند نوری که از دهان صبح صادق بیرون می‌آید، بر زندگی می‌تابد.

برداشت: اگر کسی در این دنیا عیب‌های دیگران را برملا کند و پرده‌پوشی نکند، در روز قیامت به گونه‌ای بدون پرده و سالم از گور بیرون می‌آید.

برداشت: عشق هیچ تأثیری بر افرادی که ناامید و بی‌احساس هستند ندارد، مانند اینکه شور و شوقی که از دریا به وجود می‌آید، برای کسانی که از لطافت و زیبایی بی‌بهره‌اند، معنایی ندارد.

برداشت: در دل من آرزویی شکل گرفته که مانند یک خط سبز در فصل بهار از خاک بیرون می‌آید.

برداشت: عشق خالص و بی‌ریا در تنهایی باعث می‌شود که انسان از حریم وصل و ارتباط عاطفی دور شود و احساسات عمیقش را به نمایش بگذارد.

برداشت: در سنین بالا، افراد بیشتر به مال و مقام دنیا وابسته می‌شوند. زمانی که زندگی به پایان می‌رسد، مانند موریانه‌ای که از لانه خارج می‌شود، به ناچار از دنیای مادی جدا می‌شوند.